HELLENIC NEWS RADIO

Αρχική » 2007 » Οκτώβριος

Monthly Archives: Οκτώβριος 2007

Mπορούμε να σώσουμε τον Δίολκο!!! – ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΣΕ ΦΙΛΟΥΣ !!!


Στο www.greekarchitects.gr/index.php?maincat=8&newid=890 μπορείτε να δείτε πώς έχει καταντήσει ο αρχαίος Δίολκος, το περίφημο τεχνικό έργο της αρχαιότητας. Από την εποχή της ανασκαφής του (~ 1960) μέχρι σήμερα, το μνημείο δεν προστατεύθηκε ποτέ, με αποτέλεσμα το αρχικό τμήμα του να έχει κυριολεκτικά διαλυθεί.Μπορείτε να υπογράψετε μια διεθνή έκκληση για τη διάσωση και αναστήλωση του Δίολκου, στο

www.thepetitionsite.com/takeaction/870477005Πρόσφατα, το Υπουργείο φαίνεται επιτέλους ότι κινητοποιήθηκε. Ακόμη όμως το μνημείο δεν έχει προστατευθεί, παραμένοντας στο έλεος μιας βίαιης καταπόνησης. Η έκκληση συνεχίζεται και σας καλούμε να την υπογράψετε…

Mπορούμε να σώσουμε τον Δίολκο!!!

Σοφία Λοβέρδου – Mέλος Ένωσης Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου
Γιάννης Μπαλαφούτας – Συνταξιούχος εκπαιδευτικός, συγγραφέας

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΣΕ ΦΙΛΟΥΣ !!!

ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ ΤΗΝ 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ


ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ ΤΗΝ 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 

 http://hellenichistory.6te.net/swfvideo/pentagongr.swf

ΚΑΙ Ο ΝΟΩΝ ………….

Το «φαινόμενο» Έλληνες. – Οι φονείς των αυτοκρατοριών.


Το «φαινόμενο» Έλληνες. – Οι φονείς των αυτοκρατοριών.

Του Παναγιώτη Τραϊανού – (ιδρυτού του Ε.Α.Μ. Β’  http://www.eamb.gr)

Οι Έλληνες είναι μια μοναδική περίπτωση ανάμεσα στους λαούς. Ως λαός μοιάζουν με ένα φυσικό φαινόμενο, το οποίο έχει φάσεις ύφεσης και έξαρσης. Ένα φαινόμενο, που μοιάζει με τη φωτιά. Με τη φωτιά, που είναι απόλυτα ελεγχόμενη μέσα σε ένα λυχνάρι και απόλυτα ανεξέλεγκτη, όταν αρχίζει και καίει τα πάντα στο διάβα της. Αυτό το φαινόμενο, αν δεν ελεγχθεί από το σύστημα εξουσίας εγκαίρως, μπορεί να το καταστρέψει ολοσχερώς.

Mιλάμε για την ιστορική πορεία του φαινομένου μέχρι τις ημέρες μας. Δεν μιλάμε μόνον για τους αρχαίους Έλληνες, τους οποίους οι υπόλοιποι λαοί τους γνωρίζουν. Μιλάμε και για τους σύγχρονους Έλληνες. Μιλάμε και για την «άγνωστη» ιστορία των σύγχρονων Ελλήνων. Μιλάμε για μια ιστορία «ολέθρου» για τις σύγχρονες αυτοκρατορίες. Για μια ιστορία, που με μεγάλη προσοχή προσπαθούν οι σημερινοί ισχυροί να κρύψουν, γιατί δεν τους συμφέρουν οι αποκαλύψεις. Δεν τους συμφέρουν τα «κακά» πρότυπα.

Ούτε οι ίδιοι οι Έλληνες γνωρίζουν τι ακριβώς έχουν κάνει. Δεν γνωρίζουν ότι η συμμετοχή τους στο σημερινό παγκόσμιο κοινωνικό γίγνεσθαι ήταν καθοριστική. Συμμετοχή απολύτως δυσανάλογη του μεγέθους της Ελλάδας. Συμμετοχή μεγαλύτερη από κράτη-γίγαντες, όπως η Γαλλία, η Γερμανία ή η Ρωσία. Συμμετοχή, που αποτελεί το κρυμμένο «μυστικό» του συστήματος, γιατί, αν αποκαλυφθεί, θα έχουμε ακόμα χειρότερες εξελίξεις. Μόνον στον εικοστό αιώνα οι Έλληνες έχουν νικήσει δύο αυτοκρατορίες και έχουν γίνει η αιτία να καταστραφεί η μεγαλύτερη αυτοκρατορία της σύγχρονης ιστορίας.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς λέμε. Η μεγαλύτερη αυτοκρατορία του αρχαίου κόσμου ήταν η Περσική. Μια αυτοκρατορία απίστευτης ισχύος σε σχέση μ’ αυτούς που πιθανόν να είχε αντιπάλους. Μια αυτοκρατορία, που η οργάνωσή της ήταν αιώνες μπροστά από οτιδήποτε εκείνη τη στιγμή μπορούσε να την ανταγωνιστεί. Η αυτοκρατορία αυτή είχε τη «φαεινή» ιδέα να επιτεθεί στους Έλληνες. Προκλήθηκε από αυτούς και θεώρησε ότι ήταν ασφαλές να ανταποδώσει την πρόκληση. Από τη στιγμή που το έκανε αυτό, ήταν θέμα χρόνου να «πεθάνει». Γιατί; Γιατί συνδέθηκε εχθρικά με ένα «φαινόμενο». Γιατί «προσανατόλισε» το «φαινόμενο» προς τη μεριά της. Έγινε ένα «βουνό» λαχταριστών «ξύλων» για μια «φωτιά».

Αυτό ακριβώς είναι ο ελληνικός λαός. Μια «φωτιά». Μια αιώνια «φωτιά». Μια «φωτιά» κολλώδης. Μια «φωτιά», που μοιάζει με τα «κριθαράκια» της εμπρηστικής βόμβας Ναπάλμ. «Κολλάει» στο σώμα αυτού που την αγγίζει και δεν ξεκολλάει. Δεν μπορείς ν’ απαλλαγείς από αυτήν, παρά μόνον με τον ακρωτηριασμό. Αυτή η μικρή φωτιά σιγοκαίει, μέχρι να κάψει ολόκληρο το σώμα. Αυτό δεν το γνώριζε η περσική αυτοκρατορία και έβαλε χωρίς πολύ σκέψη το «χέρι» της στο ελληνικό «καμίνι».

Η καταδίκη της ήταν δεδομένη, γιατί το «φαινόμενο» έχει μια συγκεκριμένη φύση. Η φύση τού δίνει μόνιμα χαρακτηριστικά και αυτά τα χαρακτηριστικά —όταν υπάρχει εχθρικότητα απέναντι σε ένα άλλο σύστημα— έχουν μια ανάλογη μονιμότητα. Η «υπομονή» δηλαδή του «φαινομένου» είναι τεράστια, γιατί απλά δεν του κοστίζει τίποτε. Η διάθεση «αντεκδίκησης» είναι τεράστια, γιατί απλά η «φύση» του φαινομένου είναι τέτοια. Για όσο διάστημα υπάρχει «φωτιά» που δεν σβήνει, θα πρέπει να την προσέχει αυτός ο οποίος είναι κοντά της, αν δεν είναι «πυρίμαχος». Η «φωτιά» δεν τον περιμένει, αλλά θα τον κάψει την οποιαδήποτε ώρα κάνει το λάθος, σαν να τον περίμενε. Σαν να «ζούσε» επί αιώνες μόνον γι’ αυτό.

Αυτό έγινε με την Περσική Αυτοκρατορία. Επιτέθηκε στους Έλληνες και άνοιξε «παρτίδες» μ’ αυτούς. Αυτό όμως τους έδωσε έναν «στόχο». Για έναν λαό, που διαπαιδαγωγείται με τα Ομηρικά Έπη, αυτό είναι κίνητρο. Για έναν λαό, που η παιδεία τού θέτει στόχους απίστευτους, αυτό είναι κίνητρο. Κίνητρο επιβίωσης. Ακόμα κι αν οι Έλληνες ως λαός δεν είχαν τον καιρό εκείνον προοπτικές επιβίωσης, η εχθρότητά τους απέναντι στους Πέρσες θα μπορούσε να τους συντηρεί αιώνες. Το «φαινόμενο» δηλαδή είχε ενεργοποιηθεί και απλά ήταν θέμα χρόνου η αντίδρασή του. Κάποιοι με ένα «ξύλο» σκάλισαν μια «φωτιά» και αυτή «κόλλησε» πάνω σ’ αυτό. Ήταν θέμα χρόνου αυτή η «φωτιά» να εκμεταλλευτεί το δικό τους «ξύλο» και τη δική τους απερισκεψία.

Οι γενιές περνούσαν και το «φαινόμενο» απλά βρισκόταν σε ύφεση. Όλα φαινόταν ελεγχόμενα, αλλά δεν ήταν. Γιατί; Διότι ήταν θέμα χρόνου στην πρώτη χαλαρή περίοδο του συστήματος το «φαινόμενο» ν’ αντιδράσει, σαν να είχε στήσει «ενέδρα». Όταν λοιπόν εμφανίστηκε ο Αλέξανδρος, τα πράγματα έγιναν επικίνδυνα για τους Πέρσες. Όταν υπάρχει κοινή παιδεία, το όραμα του ενός εύκολα γίνεται όραμα του λαού. Αυτό όμως, όταν υπάρχει «προσανατολισμός», είναι επικίνδυνο. Οι Πέρσες ούτε κατάλαβαν τι έγινε. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν.

Το «φαινόμενο» τους επιτέθηκε και αυτοί νόμισαν ότι μπορούν να αμυνθούν, ενώ δεν υπήρχε τέτοια πιθανότητα. Γιατί; Διότι το «φαινόμενο» τρέχει. «Καίει» τα πάντα στο πέρασμά του. Δεν το αντιμετωπίζεις ως συμβατικό εχθρικό φαινόμενο. Δεν αντιμετωπίζεις τη φωτιά που σου καίει το δάσος σαν μια ομάδα υλοτόμων, που σου αρπάζει κεφάλαιο. Οι υλοτόμοι «καθυστερούν». Δέντρο δένδρο προχωρούν και αυτό τους κάνει «αργούς». Οι υλοτόμοι δημιουργούν σύστημα, για να εκμεταλλεύονται τον κόπο τους και αυτό τους κάνει «στατικούς». Η φωτιά δεν κάνει το ίδιο. Η φωτιά δεν δημιουργεί φράχτες κι ούτε σέβεται φράχτες. Η φωτιά «τρέχει». Δεν καθυστερεί. Καταπίνει ό,τι βρίσκει μπροστά της. Δεν την ενδιαφέρει να εκμεταλλευτεί αυτά τα οποία «κατακτά».

Οι Πέρσες αυτό δεν κατάλαβαν. Όταν τους επιτέθηκε ο Αλέξανδρος, αδράνησαν. Αυτός τους «έκαιγε» το δάσος και αυτοί τον περίμεναν. Τους «κατάπινε» πληθυσμούς, γιατί απλά τους ευνοούσε εις βάρος των δικών τους συμφερόντων και όχι εις βάρος κάποιων δικών του. Αυτό του έδινε τρομακτική «ταχύτητα». Δεν καθυστερούσε με γραφειοκρατικές δραστηριότητες πάνω στα κατακτημένα. Ο «πύρινος» στρατός του απλά έτρεχε. «Πυρπολούσε» τα πάντα στο πέρασμά του. Ο έλεγχος είχε χαθεί. Ακόμα και να νικούσαν τον στρατό του και να σκότωναν τον ίδιο, η ζημιά είχε γίνει. Αυτοί οι οποίοι ευνοήθηκαν από αυτόν δεν θα δέχονταν να επιστρέψουν στην προηγούμενη κατάσταση. Δεν τους συνέφερε να το κάνουν. Δεν μπορούσαν να ξαναδούν τον κόσμο όπως τον έβλεπαν παλιά και συνέφερε τους Πέρσες. Είχαν εξελληνιστεί και γίνονταν και οι ίδιοι φωτιά, που έδινε δύναμη στο πύρινο μέτωπο.

Η φωτιά είχε κάνει τη ζημιά της. Απ’ όπου είχε περάσει, τα πράγματα δεν θα ήταν ποτέ ξανά τα ίδια. Από τη στιγμή που υπήρχε αυτό το δεδομένο και ταυτόχρονα ο Αλέξανδρος ήταν ζωντανός και ο στρατός του αήττητος, τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Το «πύρινο» μέτωπο ήταν ενεργό. Ήταν θέμα χρόνου να πλησιάσει την πρωτεύουσά τους. Το λάθος το είχαν κάνει. Υπερεκτίμησαν τις δυνατότητές τους και υποτίμησαν αυτές του «φαινομένου».

Τι έπρεπε να κάνουν; Αυτό το οποίο δεν καταδέχονταν. Να σβήσουν τη «φωτιά» στη γέννησή της, πριν αποκτήσει διαστάσεις. Να αμυνθούν πριν περάσει ο Αλέξανδρος στην Ασία. Να διαλύσουν τον στρατό του μέσα στην Ελλάδα. Να υποστηρίξουν τους αντιπάλους του. Να τρομάξουν τους συμμάχους του. Εκεί φάνηκε η άγνοιά τους. Γελούσαν με την απερισκεψία του νεαρού βασιλιά της Μακεδονίας. Ξαπλωμένοι και εν μέσω πορνών αξιολογούσαν τις ειδήσεις που τους μετέφεραν οι κατάσκοποί τους.

Στην κυριολεξία δεν καταδέχθηκαν ως αυτοκράτορες να αμυνθούν στην απειλή. Δεν καταδέχθηκαν να εμποδίσουν το πέρασμα του Αλεξάνδρου στην Ασία. Δεν έστειλαν ούτε ένα μικρό στρατιωτικό σώμα να σταματήσει την απόβασή του στην Ασία. Δεν διανοούνταν ότι έπρεπε να αμυνθούν άμεσα και με όλες τους τις δυνάμεις απέναντι σε έναν τόσο μικρό αντίπαλο. Νόμισαν πως όταν θα συναντιόντουσαν μ’ αυτόν, απλά θα τον νικούσαν. Αυτό ήταν το λάθος. Το «φαινόμενο» το σέβεσαι και το πολεμάς πριν αρχίσει και μεγαλώνει. Το προλαβαίνεις στην εστία του. Αν μεγαλώσει, απλά περιμένεις το τέλος. Μια ολόκληρη ήπειρος μπορεί να καεί από ένα κουτάκι σπίρτα.

Αυτό ακριβώς έγινε τότε. Οι Έλληνες στην κυριολεξία «έκαψαν» την Περσική αυτοκρατορία. Από την επόμενη της κατάκτησής της αυτή έπαψε να υπάρχει. Σαν να μην υπήρξε ποτέ. «Έσβησε» από τη μνήμη ακόμα και του ίδιου του χώρου που τη γέννησε. Όταν το «φαινόμενο» έπαψε να έχει μπροστά του πρόκληση και άρα χώρο για να «κάψει», σταμάτησε την πορεία του. Σταμάτησε στον Ινδό. Σταμάτησε εκεί όπου ξεκινούσε ένας άλλος κόσμος με άλλα χαρακτηριστικά, τα οποία δεν αφορούσαν τους Έλληνες. Ένας άλλος κόσμος, που απλά δεν είχε «παρτίδες» με τη «φωτιά».

Από τον Ινδό όμως και πίσω τα πάντα είχαν «καεί». Από εκείνη τη στιγμή και πέρα θα έπρεπε απλά να ξαναχτιστούν τα «καμένα» με τη λογική και την ιδεολογία όμως του «φαινομένου». Από εκεί και πέρα ξεκινά η ιστορία των σύγχρονων αυτοκρατοριών. Των ελληνιστικού τύπου αυτοκρατοριών, οι οποίες φτάνουν στις μέρες μας. Η «φωτιά» πλέον ήταν ελεγχόμενη. Ήταν ο «λύχνος» των αυτοκρατοριών. Οι Έλληνες εντάχθηκαν στις αυτοκρατορίες ως «προνομιούχοι» και χωρίς να έχουν αντίπαλο να τους προκαλεί.

Προνομιούχοι στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, στην Οθωμανική αυτοκρατορία κλπ.. Το σύστημα το είχαν χτίσει οι Έλληνες και αυτοί γνώριζαν τις ιδιομορφίες του. Το σύστημα ήταν «πυρίμαχο», γιατί η «φωτιά» ήταν μέσα του. Οι αυτοκράτορες γνώριζαν την επικινδυνότητα του «φαινομένου» και το σέβονταν. Ποτέ δεν άφηναν τους Έλληνες απ’ έξω στις μοιρασιές και στα προνόμια και το σημαντικότερο… ποτέ δεν θα τους άφηναν να δημιουργήσουν ξεχωριστό κράτος. Οι Έλληνες, ως ξεχωριστή κοινωνική τάξη της αυτοκρατορίας, δεν ήταν ποτέ επικίνδυνοι. Οι Έλληνες μόνον ως ξεχωριστή κοινωνία ήταν επικίνδυνοι.

Οι αιώνες «κυλούσαν» και οι Έλληνες εξυπηρετούσαν το σύστημα, όπως κι αν αυτό τους ονόμαζε. Όμως, στους αιώνες αυτούς οι εξελίξεις ήταν μεγάλες. Ο Δυτικός Κόσμος άρχισε ν’ αναπτύσσεται με ρυθμούς μεγαλύτερους απ’ ό,τι ο υπόλοιπος κόσμος. Ανακαλύφθηκε η Αμερική και αυτοί οι οποίοι την ανακάλυψαν τη μοιράστηκαν μεταξύ τους. Η εποχή της αποικιοκρατίας όλους αυτούς τους ισχυροποίησε σε απίστευτο βαθμό. Λαοί, χωρίς μεγάλο πολιτισμικό «βάθος», απέκτησαν μέγεθος αυτοκρατοριών. Η Αγγλία, που δεν έδωσε στον κόσμο ούτε μια συνταγή μαγειρικής, φιλοδοξούσε να «κυβερνά» τα κύματα. Είχε μέγεθος ασύλληπτο για προηγούμενες αυτοκρατορίες, οι οποίες επεκτείνονταν με «προσηλυτιστές» και όχι με κοινούς λοχίες «οικοπεδοφάγους».

Ο παραδοσιακός χώρος, που φιλοξενούσε τους Έλληνες, είχε σε μεγάλο βαθμό υποβαθμιστεί. Νέοι λαοί κυριαρχούσαν στον κόσμο. Νέοι λαοί όμως σημαίνει και νέες φιλοδοξίες. Για όσο διάστημα αυτές οι φιλοδοξίες δεν «ακουμπούσαν» το «φαινόμενο», κανένας δεν κινδύνευε. Για όσο διάστημα αυτές οι «αυτοκρατορίες» εχθρεύονταν τους Μάγιας, τους Ίνκας, τους Αβοριγίνες ή τους Πυγμαίους, κανένας δεν απειλούνταν. Ο «πυρίμαχος» χριστιανισμός κατακτούσε τον κόσμο, χωρίς να βρίσκει πουθενά αντίπαλο. Χωρίς να βρίσκει πουθενά κίνδυνο. Μπορούσε να κατακτά και να απειλεί ο ίδιος με «πυρπόληση».

Αυτός όμως ο χριστιανικός κόσμος ήταν αήττητος ως σύνολο. Αυτός ήταν η αυτοκρατορία. Αυτός έλεγχε τους Έλληνες. Για όσο διάστημα δεν υπήρχε κίνδυνος, δεν είχε πρόβλημα με τις φιλοδοξίες των φιλόδοξων νεόπλουτων μελών του. Αυτοκρατορίες «ονειρεύονταν» όλοι υπό τη «σκιά» του αυτοκράτορα της Ρώμης. Υπό τη σκιά του Πάπα. Αυτοκρατορίες ονειρεύονταν οι Γερμανοί, οι Γάλλοι και οι Βρετανοί. Όλοι αυτοί άλλοτε εκ του πονηρού και άλλοτε από άγνοια είχαν αρχίσει να «μιμούνται» την αυτοκρατορική λειτουργία. Ο πλούτος και η έλλειψη αντιπάλου τους το επέτρεπαν.

Έτσι σταδιακά άρχισαν υπό τη σκιά του χριστιανισμού ν’ αναπτύσσουν τους δικούς τους αφελείς –ισμούς. ¶ρχισαν δηλαδή ν’ αναπτύσσουν αυτοκρατορική συμπεριφορά και να προσπαθούν να «δέσουν» στα άρματά τους όσες χώρες δεν μπορούσαν να κατακτήσουν. Κοντά στον αυτοκρατορικό ελληνισμό, τον χριστιανισμό, τον ισλαμισμό, τον βουδισμό κλπ. άρχισαν δειλά-δειλά να εμφανίζονται ο «βρετανισμός», ο «γαλλισμός», ο «γερμανισμός» κλπ. Όλες αυτές όμως οι ψευδοαυτοκρατορίες ήταν «ξύλινες». Το «πυρίμαχό» τους ανήκε στη σφαίρα ιδιοκτησίας της «μαμάς» αυτοκρατορίας, που ήταν ο χριστιανισμός. Απλά κάποιοι μπερδεύονταν.

Μπερδεύονταν, γιατί δεν καταλάβαιναν ότι οι αυτοκρατορίες στηρίζονται σε γνώση και όχι σε οικόπεδα. Το γεγονός ότι η βρετανική αυτοκρατορία είχε μεγαλύτερο μέγεθος από την αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου, δεν την καθιστούσε αυτοκρατορία. Του Αλέξανδρου η αυτοκρατορία ήταν αυτοκρατορία από τότε που ο ίδιος και η παρέα του ανέλαβε τη διαχείριση της ελληνικής γνώσης. Ήταν αυτοκρατορία από τότε που χωρούσε σε ένα παλάτι της Μακεδονίας. Του Χριστού η αυτοκρατορία ήταν αυτοκρατορία από τότε που Αυτός και η παρέα Του ανέλαβε τη διαχείριση της Γνώσης του Θεού. Από τότε που χωρούσε σε ένα δωμάτιο, όπου δειπνούσαν Δάσκαλος και μαθητές.

Εκεί μπερδεύτηκαν οι Δυτικοί χριστιανοί, συγκρίνοντας τα μεγέθη. Την «πάτησαν» όπως την πατάει ένας στρατηγός, που νομίζει ότι είναι Αλέξανδρος, επειδή έχει μεγαλύτερο στράτευμα από εκείνον. Την «πάτησαν» όπως την πατάει ένας λαοφιλής πολιτικός, που νομίζει ότι είναι Ιησούς, επειδή έχει πιο πολλούς προσωπικούς οπαδούς από δώδεκα. Αυτό είναι λάθος, γιατί την αυτοκρατορία τη χαρακτηρίζει η γνώση και όχι το μέγεθος. Η αυτοκρατορία δεν κατακτά χώρους, συνυπάρχοντας με διαφορετικούς. Η αυτοκρατορία «καταπίνει» λαούς, γιατί τους κάνει όμοιους με τα μέλη της. Η αυτοκρατορία είναι μια πύρινη λαίλαπα και ο ηγέτης της μια καθαρή και άσβεστη «φλόγα».

Η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου επεκτεινόταν, γιατί «εξελλήνιζε» τους λαούς και άρα τους υπέτασσε στη εξουσία των Ελλήνων και άρα τη δική του. Η αυτοκρατορία του Ιησού επεκτεινόταν, γιατί «εκχριστιάνιζε» τους λαούς και άρα τους υπέτασσε στην εξουσία των Χριστιανών και άρα τη δική Του. Οι αυτοκρατορίες του Μωάμεθ, του Βούδα κλπ. έκαναν το ίδιο. Όλες αυτές οι αυτοκρατορίες ξεκινούσαν από το «μυαλό» του ιδρυτή τους και έφταναν μέχρι εκείνο το σημείο που το επέτρεπε η δυνατότητα της γνώσης της κάθε μιας. Αν αυτή η γνώση έχανε την αξία της, ακολουθούσε αυτόματα η κατάρρευση. Αν «έσβηναν» οι γνώσεις των ηγετών τους, «έσβηναν» και οι ίδιες. Δεν μπορούσαν ν’ αναπαράγουν τα «κύτταρά» τους και πέθαιναν.

Οι νεόκοποι αυτοκράτορες αυτά όλα δεν τα γνώριζαν. Νόμιζαν ότι αρκούσε η δύναμη και το κεφάλαιό τους, για να καλύψει το κενό της γνώσης. Νόμιζαν ότι η απλή κατάκτηση είναι αρκετή. Δεν έβλεπαν για παράδειγμα οι Βρετανοί ότι η παραμονή τους στην Ινδία δεν «κατάπινε» τους Ινδούς. Δεν τους αποσπούσε από την αυτοκρατορία του Βούδα. Δεν έβλεπαν οι Γάλλοι ότι η παραμονή τους στην Αλγερία δεν «κατάπινε» τους Αλγερινούς. Δεν τους αποσπούσε από την αυτοκρατορία του Μωάμεθ. Δεν έβλεπαν ότι κατακτούσαν χωράφια και όχι ανθρώπους και άρα λαούς, όπως οι αυτοκρατορίες.

Έχοντας ελέγξει όλοι αυτοί τη Γαλλική Επανάσταση, νόμισαν ότι μπορούν να ελέγχουν τα πάντα. Είχαν εφεύρει το εθνικό κράτος και νόμισαν ότι είχαν βρει την τέλεια λύση. Η λύση, που θα μπορούσε να δώσει αιωνιότητα στο σύστημά τους. Η λύση, που θα μπορούσε σε μικροκλίμακες κρατών να διατηρεί τη «φωτιά» ζωντανή, χωρίς να απειλεί το σύστημα. Αυτό ήταν το εθνικό κράτος. Ένα σύστημα, που αντέγραφε την αυτοκρατορική λειτουργία και μπορούσε να διατηρεί «φωτιά» μέσα του. Όλοι αυτοί νόμιζαν ότι με ελεγχόμενο εξελληνισμό των πληθυσμών τους, θα μπορούσαν να δώσουν μόνιμα χαρακτηριστικά στα συστήματά τους. Θεώρησαν ότι μπορούσαν να υποτάξουν την ελληνική γνώση στις δικές τους φιλοδοξίες.

Νόμισαν ότι καμία γνώση δεν μπορεί να απειλήσει την ισχύ τους. Θεώρησαν ότι, από τη στιγμή που ελέγχουν την ελληνική γνώση, δεν κινδύνευαν από κανέναν. Από τη στιγμή λοιπόν που πρόβλημα με τη γνώση δεν είχαν και το κεφάλαιο στην κυριολεξία τους «περίσσευε», αισθάνονταν όλοι αυτοκράτορες. Όλοι με φιλοδοξίες να κατακτήσουν τον κόσμο, άσχετα αν δεν γνώριζαν τι θα κάνουν, αν θα το κατάφερναν. Η Ρώμη δεν ανησυχούσε, γιατί η ισχύς του χριστιανισμού ήταν τέτοια, που επέτρεπε τα «καπρίτσια» των ισχυρότερων μελών της.

Τα προβλήματα ξεκίνησαν, όταν άρχισε να «ανατέλλει» η βιομηχανική εποχή. Εκεί η Ρώμη «κοιμήθηκε». Γιατί; Γιατί ο ανταγωνισμός στη βιομηχανική εποχή θα έφερνε τους «αυτοκράτορες» στον παραδοσιακό χώρο, όπου υπήρχαν μεγάλες συγκεντρώσεις Ελλήνων. Αυθεντικών Ελλήνων και όχι εξελληνισμένων χριστιανών μέσα από τα ελεγχόμενα συστήματα εκπαίδευσης. Ο πόλεμος στη βιομηχανική εποχή θα γινόταν για το πετρέλαιο και τα κοντινότερα πετρελαϊκά κοιτάσματα για τους Ευρωπαίους ήταν στη Μέση Ανατολή. ¶ρα έπρεπε να ελεγχθεί η Οθωμανική αυτοκρατορία. Η αυτοκρατορία αυτή ήταν «χαλαρή», αλλά πολύ χρήσιμη για την παγκόσμια λειτουργία του συστήματος. Γιατί; Γιατί διατηρούσε το «φαινόμενο» σε ύφεση. Ούτε απειλούσε τον χριστιανισμό ούτε απειλούνταν από αυτόν. Είχε βρεθεί μια ισορροπία και αυτό δημιουργούσε συνθήκες ασφάλειας.

Οι Έλληνες ήταν από τους ευνοημένους της αυτοκρατορίας και δεν δημιουργούσαν προβλήματα. Στο μεταξύ όμως οι άλλοι σκοτώνονταν μεταξύ τους. Οι πανίσχυροι ¶γγλοι έβλεπαν τον κίνδυνο από τη Γαλλία και τη Γερμανία. Φοβούνταν την επιρροή τους στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Ταυτόχρονα φοβούνταν και τους ίδιους τους Οθωμανούς. Η εποχή άλλαζε και η «χαλαρή» αυτοκρατορία ίσως να μην ήταν πλέον τόσο ακίνδυνη. Το βιομηχανικό κεφάλαιο είχε ιδιομορφίες, που μπορούσε να ξαναβάλει την Οθωμανική αυτοκρατορία στο «παιχνίδι» της κοσμοκρατορίας. Ήταν πλούσια, είχε αρκετά μορφωμένους πληθυσμούς —μεταξύ των οποίων και Έλληνες— και το χειρότερο απ’ όλα… «καθόταν» επάνω στα πετρέλαια. Δεν ήταν δηλαδή δύσκολο να μετατραπεί σε μηδενικό χρόνο σε βιομηχανική δύναμη και να τινάξει τις ισορροπίες στον αέρα. Ήταν λοιπόν θέμα χρόνου το λάθος.

Το λάθος το έκαναν από κοινού οι μεγάλοι της Δύσης. Τι έκαναν; Αυτό το οποίο απαγορευόταν επί αιώνες. Επέτρεψαν στους Έλληνες να ιδρύσουν ανεξάρτητο κράτος και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Θεωρούσαν ότι ήταν ακίνδυνη η ίδρυση αυτή και επιπλέον την έβλεπαν σαν ευκαιρία να διαλύσουν την Οθωμανική αυτοκρατορία που τους απειλούσε. Γιατί θεωρούσαν ότι ήταν ακίνδυνο; Τι άλλαξε και θεωρούσαν ακίνδυνο αυτό το οποίο επί αιώνες απαγορευόταν; Νόμιζαν ότι μπορούσαν με τη λογική του εθνικού κράτους να περιορίσουν το «φαινόμενο» εντός πολύ μικρών συνόρων και να το ελέγχουν. Θεώρησαν ότι όχι μόνον μπορούν να το ελέγχουν, αλλά και ότι μπορούν να εκμεταλλεύονται τις ιδιότητές του εις βάρος του.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Θεωρητικά η Ελλάδα, ως ένα φτωχό κράτος, δεν μπορούσε να έχει δυνατότητες ανάπτυξης και άρα ο εξελληνισμός του να πάρει «βάθος» επικίνδυνο. Θεωρούσαν ότι η υπανάπτυξη θα το καθήλωνε στο σημείο που τους βόλευε. Η κοινωνική βάση του κράτους θα παρέμενε αναγκαστικά σε ένα χαμηλό επίπεδο «εξελληνισμού». Θα παρέμενε αγράμματη και με μια απλή «ανάμνηση» της ελληνικότητάς της. Η αδυναμία του κράτους ν’ αναπτυχθεί σ’ έναν κόσμο γιγάντων θα το έκανε απόλυτα εξαρτημένο και άρα ελεγχόμενο. Αυτοί θα διόριζαν τις ηγεσίες του και σαν «προστάτες» της ανεξαρτησίας του θα είχαν λόγο σε όλες του τις υποθέσεις. Ένα ακόμα προτεκτοράτο ανάμεσα στα πολλά άλλα, απλά με ένα πιο διάσημο όνομα.

Αυτό ήταν το βασικό πλαίσιο στο οποίο θα λειτουργούσε το ελληνικό κράτος. Το «φαινόμενο» θα βρισκόταν υπό πλήρη έλεγχο. Πριν εκδηλώσει την οποιαδήποτε αντιδραστική τάση, θα προλάβαιναν να το ελέγξουν. Γνωρίζοντας τη λειτουργία του, προσπάθησαν και κατάφεραν να του δώσουν «προσανατολισμό». Εχθρός μόνιμος των Ελλήνων θα γινόταν οι Τούρκοι. Εθνικό «όνειρο» θα γινόταν η κατάκτηση της Πόλης. Ό,τι ήταν οι Πέρσες για τους αρχαίους Έλληνες, θα γίνονταν οι Τούρκοι για τους σύγχρονους. Ό,τι ήταν η Περσέπολη για τους αρχαίους Έλληνες, έγινε η Πόλη για τους σύγχρονους. Το «φαινόμενο» κόλλησε μόνιμα στους Τούρκους. Οι ¶γγλοι «αρχιτέκτονες» και οι υπόλοιποι μεγάλοι της Ευρώπης ήταν σε ασφαλή «περιοχή», εφόσον αυτοί παρουσιάζονταν σαν απελευθερωτές των Ελλήνων. Αυτοί ήταν οι επαγγελματίες «φίλοι» τους. Βρίσκονταν κοντά στο «φαινόμενο», αλλά δεν είχαν «δοσοληψίες» μ’ αυτό. Το έλεγχαν, αλλά δεν το προκαλούσαν.

Όμως, το πρόβλημα δεν ήταν μόνον αυτό. Πρόβλημα είχαν και με τους διάσπαρτους ελληνικούς πληθυσμούς σε χώρους όπου μπορούσαν να δημιουργήσουν πρόβλημα στη βιομηχανική εποχή. Σε πλούσιους χώρους με προοπτικές ταχείας εκβιομηχάνισης δίπλα σε πετρέλαια. Χώρους όπως η Μικρά Ασία ή τα παράλια τους Εύξεινου Πόντου. Χώρους, οι οποίοι θα μπορούσαν ν’ αναπτυχθούν βιομηχανικά και λόγω εθνικής συγγένειας να «αποσπάσουν» τον έλεγχο της μικρής και υπανάπτυκτης Ελλάδας από τους Δυτικούς. Τι έκαναν; Εκμεταλλεύτηκαν τα χαρακτηριστικά των Ελλήνων, που τους στρέφουν εναντίον αυτοκρατοριών.

Δεν θα περίμεναν οι γενιές των Ελλήνων να «γεννήσουν» Μεγαλέξανδρο, για να κυνηγήσουν τον εθνικό τους στόχο. Οι ¶γγλοι μόνοι τους «διόρισαν» Μεγαλέξανδρο έναν θλιβερό χαφιέ τους. Τον άθλιο Βενιζέλο. Τι έκανε αυτός; Κατέστρεψε τον ελληνισμό τόσο στον Εύξεινο Πόντο όσο και στη Μικρά Ασία. Έβαλε τη μικρή Ελλάδα να προκαλέσει αντίποινα, τα οποία εφαρμόστηκαν εις βάρος των γηγενών πληθυσμών. Έβαλε το ελληνικό κράτος να στείλει στη Σοβιετική Ένωση στρατό για την αντεπανάσταση και αυτό εξόργισε τους κομμουνιστές. Το αποτέλεσμα; Οι κραταιοί ελληνικοί πληθυσμοί της Μαύρης Θάλασσας να βρεθούν στην έρημο του Καζακστάν και να εξουδετερωθούν ως απειλή.

Ο ένας κίνδυνος είχε εξουδετερωθεί. Ο άλλος ήταν στη Μικρά Ασία. Οι ¶γγλοι έβαλαν τον Βενιζέλο να κηρύξει τον πόλεμο στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Η Ελλάδα εισέβαλε στη Μικρά Ασία. Γιατί; Θεωρητικά, για να επανακτήσει το χαμένο της μεγαλείο, πρακτικά, για να προκαλέσει μόνη της την ανταλλαγή πληθυσμών. Την οργή των κομμουνιστών εις βάρος των Ελλήνων του Εύξεινου Πόντου τη συμπλήρωσε η οργή των μουσουλμάνων της Μικράς Ασίας εις βάρος των Ελλήνων.

Σ’ έναν πόλεμο εξΆ αρχής στημένο και χαμένο, οι Έλληνες «παγιδεύτηκαν» από τα ίδια τους τα χαρακτηριστικά. Αυτά τα χαρακτηριστικά έγιναν η αιτία να δοθεί το άλλοθι στους Κεμαλιστές να διώξουν τους Έλληνες από τη Μικρά Ασία. Τα αυτοκρατορικά «όνειρα» των Ελλήνων —εξαιτίας ενός χαφιέ των ¶γγλων— έγιναν ο απόλυτος «εφιάλτης» τους. Ό,τι είχαν καταφέρει μέσα σε χιλιάδες χρόνια, χάθηκαν από έναν χαφιέ μέσα σε μια πενταετία. Το «τέλος» του αυτοκρατορικού ελληνισμού φαινόταν οριστικό. Ο κόσμος είχε αλλάξει πλέον και δεν υπήρχε πιθανότητα να επιτρέψει στους Έλληνες να επανακάμψουν. Όλος ο ελληνισμός του κόσμου ήταν πλέον σε μια εθνική «κονσέρβα» υπό τον έλεγχο των ¶γγλων. Ο άλλοτε κραταιός και πανίσχυρος ελληνισμός έγινε ένας φτωχός και υπανάπτυκτος λαός.

Το σχέδιο ήταν τέλειο… ή «μάλλον» τέλειο. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί όλα αυτά προϋποθέτουν μόνιμο έλεγχο. Το «φαινόμενο» ήταν κολλημένο στους Τούρκους, αλλά εκεί έπρεπε να παραμένει. Όταν η Ευρώπη παίρνει κάθε λίγο και λιγάκι «φωτιά» με τους εθνικούς πολέμους, επηρεάζει το «φαινόμενο». Αργά ή γρήγορα κάποιος από τους «μεγάλους» θα βάλει το «χέρι» του στη «φωτιά». Ο δρόμος για τα πετρέλαια περνάει από την Ελλάδα και είναι θέμα χρόνου κάποιος να της ζητήσει να κάνει πράγματα, τα οποία δεν θα της αρέσουν. Κάποιος θ’ ανοίξει «παρτίδες» μαζί της.

Δεν πέρασαν μερικά χρόνια από την οριστική «κονσερβοποίηση» του ελληνισμού και η Ευρώπη ξαναπαίρνει φωτιά. Νέοι φιλόδοξοι «αυτοκράτορες» θέλουν να κατακτήσουν τον κόσμο. Ο δρόμος όμως για την κατάκτηση «περνάει» και πάλι μέσα από την Ελλάδα. Ο «άξονας» πρέπει να περάσει από την Ελλάδα, για να φτάσει στα πετρέλαια. Πρέπει, με βάση την ελληνική λογική, να τους νικήσει και άρα να τους «ταπεινώσει». Πώς θα δεχθούν όμως την «ταπείνωση» αυτοί οι οποίοι κοιμούνται με τον Αχιλλέα και τον Μέγα Αλέξανδρο στο μυαλό τους; Πώς θα νικηθούν αυτοί οι οποίοι ντρέπονται για τη φτώχεια τους και γνωρίζουν ότι το μόνο που τους απομένει, για ν’ «αποδείξουν» κάτι σημαντικό στην παγκόσμια κοινωνία, είναι ο ηρωισμός τους και η συγγένεια αίματος με τους διάσημους αρχαίους προγόνους τους;

Ο «άξονας» επιτίθεται και το «φαινόμενο» ενεργοποιείται. Μετά από αιώνες αλλάζει ο εχθρός του. Η «φωτιά» κολλάει στο «ξύλινο» σύστημα του φασισμού. Ο «άξονας» γίνεται εχθρός του ελληνικού λαού και όχι απλά εχθρός του υπό αγγλικό έλεγχο ελληνικού κράτους. Ο «άξονας» αποκτά εχθρό το «φαινόμενο» και όχι τη βαλκανική «Μπανανία» με το όνομα «Ελλάδα». Ο «άξονας» μπορεί να νικήσει εύκολα τον στρατό της «Μπανανίας», αλλά πλέον θα πρέπει να νικήσει και τον ελληνικό λαό. Αυτό είναι το πρόβλημα και είναι μεγάλο.

Ο ελληνικός λαός είπε «ΟΧΙ» και αυτό δεν άλλαζε. Είναι αιώνιο «ΟΧΙ». Συμφέρει δεν συμφέρει, δεν τους νοιάζει. Σωστό ή λάθος, δεν τους απασχολεί. Το είπαν και από εκεί και πέρα είναι θέμα υπερηφάνειας. Θα το υπερασπιστούν όσο και να τους κοστίσει. Θα «εκτεθούν» στα μάτια της παγκόσμιας κοινωνίας; Τι θα πουν οι ξένοι; Ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι «μπάσταρδοι», που δεν έχουν σχέση με τους αρχαίους ήρωες προγόνους τους; Το «φαινόμενο» αρχίζει πλέον κι ανεβάζει «θερμοκρασία». Τα μάτια «λάμπουν» και ένας λαός ολόκληρος βλέπει τον πόλεμο σαν «ευκαιρία» ανάδειξης και επανασύνδεσης με το «λαμπρό» παρελθόν.

Ο ελληνικός λαός είναι ο ΜΟΝΟΣ ΛΑΟΣ στον κόσμο που μέσα σε διάρκεια πέντε χρόνων ΝΙΚΗΣΕ με τον πιο απόλυτο τρόπο δύο «αυτοκρατορίες» και έγινε η αιτία της απόλυτης καταστροφής μιας τρίτης ακόμα μεγαλύτερης. Την ίδια στιγμή το αγγλοκρατούμενο ελληνικό κράτος των χαφιέδων έχασε καί τους δύο αυτούς πολέμους. Τι σημαίνει αυτό το φαινομενικά αντιφατικό; Πώς είναι δυνατόν ένας λαός να κερδίσει δύο πολέμους τη στιγμή που το κράτος του έχασε καί στους δύο;

Τον πόλεμο με τους Ιταλούς τον κέρδισε ο ελληνικός λαός μόνος του. Αυτός στήριξε τις λίγες μονάδες του τακτικού στρατού, που βρίσκονταν στα σύνορα. Ο λαός ήταν αυτός ο οποίος ανέλαβε τη διοικητική του μέριμνα. Έπλεκε, επιδιόρθωνε, μαγείρευε και κουβαλούσε ό,τι χρειαζόταν, για να πολεμάνε οι στρατιώτες. Ο λαός ανέλαβε τον εφοδιασμό του. Ο λαός ανέλαβε την περίθαλψή του. Ανήλικοι και γυναίκες κουβαλούσαν όπλα και πυρομαχικά εκεί όπου υπήρχε ανάγκη. Δεν σταμάτησε όμως μόνον σ’ αυτά. Ο λαός μπήκε και στην ίδια τη μάχη. Αυτός ανέλαβε τις ειδικές «δυνάμεις» του. Υλοτόμοι έγιναν οι ιχνηλάτες του στρατού. Τσομπάνηδες έγιναν οι ΅καταδρομείς» του.

Ο λαός νίκησε τους Ιταλούς. Αυτός τους απώθησε από την Ελλάδα. Το ελληνικό κράτος εκείνον τον πόλεμο τον είχε χαμένο. Αυτό είναι κάτι το πρωτοφανές για τη σύγχρονη στρατιωτική ιστορία. Ηττήθηκε ένας πανίσχυρος στρατός από μεμονωμένες στρατιωτικές μονάδες και από έναν λαό. Δεν υπήρχε καν κεντρική διοίκηση. Δεν υπήρχε κεντρικό στρατηγείο. Οι αγγλόδουλοι της Αθήνας θεωρούσαν τον πόλεμο τόσο χαμένο, που δεν είχαν μπει στον κόπο οι στρατηγοί να πάνε στο μέτωπο για να ρίξουν έναν πυροβολισμό ή να δώσουν μια εντολή επίθεσης.

Το αρχιτρωκτικό, που παρίστανε τον αρχιστράτηγο του ελληνικού στρατού, δεν είχε μετακινήσει καν το επιτελείο του από την Αθήνα. Ο αρχιστράτηγος Παπάγος ήταν μόνον για «ταρατατζούμ και παράτες». Να φιλάει χέρια βασιλέων και πρέσβεων. «Ήρωας» σε καιρό ειρήνης να φοράει παράσημα, να κυνηγάει «κομμουνιστοσυμμορίτες» και να μοιράζει οικόπεδα σε στρατιωτικούς. Στον πόλεμο, που διεξήχθη επί των ημερών της αρχιστρατηγίας του, απλά δεν συμμετείχε. Από τις εφημερίδες έμαθε ο «αρχιστράτηγος» ότι ο στρατός του νίκησε τους Ιταλούς. Δεν είχε το ζώον ούτε την ευθιξία ν’ αυτοκτονήσει για το μοναδικό και παγκόσμιο ρεκόρ στην παγκόσμια στρατιωτική ιστορία. Αρχιστράτηγος, που η νίκη του στρατού του να τον βρήκε με τις πιτζάμες μακριά από το μέτωπο της μάχης, δεν έχει ξαναϋπάρξει κι ούτε πρόκειται να υπάρξει. Ούτε ως απλός περίεργος παρατηρητής δεν είχε δει το πεδίο της μάχης. Ό,τι θυμόταν από την εποχή που ήταν ανθυπολοχαγός.

Η νίκη των Ελλήνων έκανε αίσθηση παγκοσμίως, εφόσον την ίδια εκείνη εποχή μια τεράστια Γαλλία έπεφτε στα χέρια του «άξονα» χωρίς καμία αντίσταση. Ο Χίτλερ γελούσε με τον Μουσολίνι. Γελούσε, γιατί δεν γνώριζε τι συμβαίνει. Επιτέθηκε κι αυτός στην Ελλάδα. Απέναντί του βρήκε κι αυτός δύο διαφορετικές καταστάσεις. Το κράτος της Αθήνας ήθελε να παραδοθεί και ο λαός αρνούνταν. Αξιωματικοί του ελληνικού στρατού αρνούνταν να πολεμήσουν και οι φαντάροι δεν εγκατέλειπαν τις θέσεις τους. Έδιναν άδειες στους στρατιώτες να επιστρέψουν στα σπίτια τους και δεν έφευγε κανένας.

Ο Χίτλερ είδε πώς είναι να πολεμάς έναν λαό χωρίς στρατιωτική ηγεσία. Από το πουθενά είχε απώλειες. Ο στρατός ήταν διαλυμένος και τα φυλάκια αντιστέκονταν χωρίς κανέναν απώτερο σκοπό. Απλά αυτοί οι οποίοι ήταν μέσα δεν ήθελαν να νικηθούν. Δεν τους ένοιαζε τίποτε άλλο. Δεν το έκαναν βάση κάποιου εναλλακτικού σχεδίου. Απλά δεν ήθελαν να γυρίσουν στα σπίτια τους νικημένοι. Δεν ήθελαν να τους πουν οι συντοπίτες τους ότι, στη μία και μοναδική φορά που τους δόθηκε η ευκαιρία να γίνουν ήρωες, αυτοί εγκατέλειψαν «Θερμοπύλες». Το αποτέλεσμα; Χωρίς επίσημο αντίπαλο ο γερμανικός στρατός καθυστερούσε επικίνδυνα και είχε μεγάλες απώλειες. Όταν έφτασε η ώρα της Κρήτης, τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Το τίμημα σε χρόνο και σε έμψυχο υλικό ήταν ακόμα πιο μεγάλο. Ο πιο ισχυρός στρατός του κόσμου «μάτωνε» από τον «στρατό» της «τσουγκράνας» και του «δρεπανιού». Ο Χίτλερ είχε μάθει αυτό το οποίο δεν ήξερε κι ο Ξέρξης.

Όπως ήταν φυσικό η μάχη των Ελλήνων χάθηκε. Οι Γερμανοί μπήκαν ως κατακτητές στην Ελλάδα. Ο αρχιστράτηγος των Ελλήνων αυτήν τη φορά δεν έμαθε για νίκη του από τις εφημερίδες. Τουλάχιστον είχε γλιτώσει και το «ταξίδι» στον Βορά. Τώρα ετοίμαζε τις βαλίτσες του, για να φύγει εκτός Ελλάδας. Τον ελληνικό λαό θα τον παρατούσε η ηγεσία του στο έλεος των κατακτητών, για να τον «σώσει» μακροπρόθεσμα. Όταν οι Έλληνες ετοιμάζονταν να υπομείνουν το αβάστακτο, οι ηγέτες τους έκλειναν δωμάτια σε ξενοδοχεία του εξωτερικού.

Ανάμεσα σ’ αυτούς και η στρατιωτική ηγεσία. Ο αρχιστράτηγος ήταν έτοιμος και με τις βαλίτσες στο χέρι. Ξαφνικά οι πολιτικοί «ηγέτες» τού χρεώνουν τις ήττες και δεν τον παίρνουν μαζί τους. Κλάμα ο αρχιστράτηγος. Και πάλι δεν είχε τη στοιχειώδη ντροπή ν’ αυτοκτονήσει. Και πάλι κάνει το κορόιδο, όταν ο λαός θρηνεί χιλιάδες θύματα, τα οποία έπεσαν ηρωικά για έναν εθνικό σκοπό, για τον οποίο ο αρχιστράτηγος πληρωνόταν να τον δει από απόσταση και δεν έκανε ούτε αυτό.

Η γερμανική «μπότα» πατάει την Ελλάδα. Το «φαινόμενο» όμως δεν νικιέται. Η «μπότα» που το πατάει είναι θέμα χρόνου να πάθει ζημιά. Η «φωτιά» κόλλησε πάνω της. Ο ελληνικός λαός δεν τα παρατάει. Δεν τον ενδιαφέρει αν έχασε τον πόλεμο στο στρατιωτικό επίπεδο. Βγαίνει στο βουνό. Δημιουργεί εκ του μηδενός το τερατώδες ΕΑΜ. Το οπλίζει μέσα από τις πολεμικές του πράξεις. Ο εκφραστής του ελληνικού λαού είναι πανίσχυρος και οπλισμένος. Μέσα σε τρία χρόνια σε μια απόλυτα γερμανοκρατούμενη Ευρώπη τα δύο τρίτα τής θεωρητικά κατακτημένης Ελλάδας είναι ελεύθερα.

Όμως, το ΕΑΜ ήταν εφιάλτης για τους πάντες. Δεν τρόμαζε μόνον τους Γερμανούς. Τρόμαζε και όσους φιλοδοξούσαν να τους διαδεχθούν στη μεταπολεμική περίοδο. Εξέφραζε τον ελληνικό λαό και όποιος κι αν είναι ο νικητής του πολέμου, θα το έβρισκε μπροστά του. Στους Γερμανούς έκανε τεράστια ζημιά, γιατί τους καθυστερούσε. Τους καθυστερούσε σε έναν πόλεμο όπου η ταχύτητα ήταν το ζητούμενο. Τους δημιουργούσε προβλήματα στα μετόπισθεν και δεν τους επέτρεψε να κάνουν περίπατο στη Μέση Ανατολή, όπως ήταν μέσα στις δυνατότητές τους. Αυτή η καθυστέρηση ήταν το αίτιο της ήττας του «άξονα». Δεν πρόλαβε να ελέγξει το πετρέλαιο και έμεινε από «καύσιμα». Οι Έλληνες, που με τον αγώνα τους συνέβαλαν σ’ αυτήν την καθυστέρηση συνετέλεσαν στην ήττα αυτήν.

Όταν ηττήθηκαν οι Γερμανοί, η Ελλάδα ήταν η μόνη κατακτημένη χώρα που δεν είδε «απελευθερωτές». Δεν παρηλάσαν απελευθερωτές στις πλατείες της, όπως συνέβη στη Γαλλία, στην Ολλανδία, στη Δανία κλπ.. Η Ελλάδα είχε απελευθερωθεί από μόνη της πολύ καιρό πριν. Η Ελλάδα είχε απελευθερωθεί από το ΕΑΜ. Ένα ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που είχε φτάσει στο σημείο να είναι πιο ισχυρό και πιο καλά εξοπλισμένο από τον προπολεμικό της τακτικό στρατό. Χάρη έκανε η Ελλάδα στον γερμανικό κατακτητικό στρατό, που του επέτρεψε να φύγει από τη χώρα. Αν άφηναν το ΕΑΜ ελεύθερο να δράσει, δεν θα επέστρεφε κανένας Γερμανός στρατιώτης ζωντανός στην πατρίδα του.

Οι Έλληνες είχαν νικήσει τις αυτοκρατορίες του άξονα. Τώρα όμως είχαν άλλα προβλήματα. Ο πόλεμος αποκάλυψε πράγματα, τα οποία ήταν καλά κρυμμένα. Διαχωρίστηκε ο λαός από την ηγεσία του. Ο λαός είχε δημιουργήσει με το αίμα του τη δική του ηγεσία. Το ΕΑΜ ήταν έτοιμο να σκοτώσει τους δοσίλογους των Γερμανών και ν’ αφήσει στο απόλυτο περιθώριο τους αγγλόδουλους «παραθεριστές» του Νείλου. Είχε μάθει να ζει ελεύθερος και δεν θα ήθελε να επιστρέψει ξανά στους λακέδες των ιμπεριαλιστών. Αυτό όμως ήταν μια τρομακτική προοπτική για τους ¶γγλους. Γιατί; Γιατί, χάνοντας τον έλεγχο της Ελλάδας, κινδύνευαν να χάσουν έναν πόλεμο στον οποίο είχαν νικήσει.

Η ανεξάρτητη Ελλάδα ήταν απειλή για τα αγγλικά συμφέροντα στην περιοχή. Η ανεξάρτητη Ελλάδα θα μπορούσε να χειριστεί τα εθνικά της συμφέροντα με τρόπο που αυτά να απειλούσαν την αγγλική πολιτική. Μπορούσε να γίνει σύμμαχος με τους Σοβιετικούς και να καταστρέψει έναν μεγάλο σχεδιασμό. Ταυτόχρονα οι ¶γγλοι στον καιρό του πολέμου είχαν χάσει το μεγάλο τους «πλεονέκτημα» στην Ελλάδα. Μέχρι τον πόλεμο εμφανίζονταν σαν οι προστάτες της ελευθερίας του ελληνικού λαού. Στον πόλεμο, εξαιτίας λαθών και πανικού, έχασαν τη συμπάθειά του. Οι Έλληνες, εξαιτίας του αγγλικού αποκλεισμού και λόγω της πείνας που ακολούθησε, έχασαν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες. Δεν τους συμπαθούσαν πλέον.

Για λόγους που δεν είναι του παρόντος να εξηγήσουμε, οι Αγγλοσάξονες αποφάσισαν την αλλαγή του παγκόσμιου σχεδιασμού. Σε συνεννόηση με τους Σοβιετικούς χώρισαν τον κόσμο σε Ανατολή και Δύση. Αυτό το έκαναν υποτίθεται για να εκμεταλλευτούν τη νίκη τους εις βάρος όλων των υπολοίπων. Για να λειτουργήσει όμως ένας τέτοιος σχεδιασμός, πρέπει να έχει μια ισορροπία. Το «οξυγόνο» της Δύσης ήταν τα πετρέλαια. ¶ρα έπρεπε η Ελλάδα, που βρισκόταν σ’ εκείνον τον «δρόμο», να πάει με το μέρος του ισχυρού, ο οποίος προβλεπόταν να πάρει τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής. Στην προκειμένη περίπτωση με τους Αγγλοσάξονες. Οι Αγγλοσάξονες «καίγονταν» για τα πετρέλαια, γιατί χωρίς αυτά δεν είχε νόημα η νίκη τους. Ταυτόχρονα αυτά δεν ενδιέφεραν τη Σοβιετική Ένωση, γιατί είχε δικά της κοιτάσματα.

¶ρα το πρόβλημα για τον νέο σχεδιασμό ήταν να πάει η Ελλάδα εκεί όπου προβλεπόταν. Να μην αφεθεί να «παίζει» με τα συμφέροντα των ισχυρών, προκειμένου να ισχυροποιηθεί η ίδια. Το πρόβλημα ήταν να επιβληθούν εκ νέου στην Ελλάδα οι προδοτικές και «απούσες» ηγεσίες, που την «έδεναν» στο άρμα των Αγγλοσαξόνων. Πώς όμως θα γινόταν αυτό; Την Ελλάδα δεν την έλεγχαν πλέον αυτοί οι λακέδες. Αυτοί βρίσκονταν στις όχθες του Νείλου και δεν γνώριζαν καν αν μπορούν να επιστρέψουν με ασφάλεια στα σπίτια τους. Την Ελλάδα την έλεγχε το ΕΑΜ. Την έλεγχαν άνθρωποι, που τους «αγαπημένους» των Δυτικών τούς προόριζαν για εκτελέσεις.

Τότε οι ισχυροί αποφάσισαν το χειρότερο δυνατό για τους Έλληνες. Τους έμπλεξαν σε έναν τρομερό εμφύλιο. Αυτοί οι οποίοι ελέγχονταν πλήρως από τον Στάλιν και τους Εγγλέζους δίχασαν τον ελληνικό λαό και τον έβαλαν να αλληλοεξοντωθεί. Κομμουνιστές και φασίστες έκαναν ό,τι τους διέταξαν τα’ αφεντικά τους. Τα συμφέροντα ήταν μεγάλα και η κατάσταση επείγουσα για να υπάρξει καθυστέρηση. Οι ¶γγλοι βιάζονταν πολύ, για να έχουν την πολυτέλεια να προστατεύσουν την εικόνα τους. Στα Δεκεμβριανά πυροβόλησαν Έλληνες. Βομβάρδισαν την Αθήνα. Γλίτωσαν τους δοσίλογους. Δολοφόνησαν εν ψυχρώ ήρωες της εθνικής αντίστασης. Επέβαλαν μισητούς βασιλείς. Μεθόδευσαν έναν τρομερό εμφύλιο. Εξόπλισαν εχθρούς, για να αλληλοεξοντωθούν πιο εύκολα. Έδωσαν εκ νέου την εξουσία στους αρχιστράτηγους με τις πιτζάμες.

Ποτέ και κανένας ισχυρός στην ιστορία των ανθρώπινων πολέμων δεν φέρθηκε τόσο αχάριστα, τόσο άσχημα και τόσο ύπουλα στους συμμάχους του όσο φέρθηκαν οι Εγγλέζοι στους Έλληνες. Ακόμα και ο Ταμερλάνος σεβόταν τους συμμάχους του. Οι ¶γγλοι δεν είχαν ούτε καν τον πολιτισμό του Ταμερλάνου. Αιματοκύλισαν έναν σύμμαχο, ο οποίος τους βοήθησε καθοριστικά στη μεγάλη μάχη. Έναν σύμμαχο, ο οποίος νικούσε τον εχθρό τους, όταν αυτός βομβάρδιζε το ίδιο το Λονδίνο. Έναν σύμμαχο, που έβαλε «πλάτη» για τη δική τους νίκη-αναρρίχηση στην κορυφή του Κόσμου. Έναν σύμμαχο, που δεν τους κόστισε τίποτε. Δεν τον βοήθησαν με στρατεύματα. Δεν τον βοήθησαν με εξοπλισμό. Οι Εγγλέζοι μόνον χαφιέδες έστελναν στην Ελλάδα. Αυτόν τον σύμμαχο στη συνέχεια τον ξέσκισαν. Όταν όλοι οι λαοί πανηγύριζαν τη νίκη σ’ έναν πόλεμο που τον είχαν χάσει, οι Έλληνες έκλαιγαν για έναν πόλεμο που είχαν κερδίσει.

Αυτά όλα ήταν αθλιότητες των ¶γγλων. Αθλιότητες όμως, που τις «έβλεπαν» οι Έλληνες. Οι ¶γγλοι είχαν περάσει πλέον τον Ρουβίκωνα. Ο κόσμος των Ελλήνων ήταν πλέον διαφορετικός. Το «φαινόμενο» πλέον είχε «κολλήσει» στους Αγγλοσάξονες. Του ήταν αδιάφοροι πλέον οι Τούρκοι. Του ήταν αδιάφοροι οι Γερμανοί, που ήταν νικημένοι. Οι Αγγλοσάξονες όχι μόνον τους σκότωσαν, αλλά και τους αδίκησαν στην ιστορική τους πορεία. Τους στέρησαν δόξα. Οι σύγχρονοι Έλληνες νίκησαν αυτοκρατορίες και αυτό αποκρύφτηκε από τους λαούς. Υποβαθμίσθηκε ακόμα και στους ίδιους τους Έλληνες από τις ίδιες της ελληνικές ηγεσίες. Μισούσαν οι ελληνικές ηγεσίες των λακέδων και των δοσίλογων τα επιτεύγματα των Ελλήνων, γιατί δεν συνέφεραν στα αφεντικά τους και δεν συμμετείχαν οι ίδιες πουθενά.

Γι’ αυτόν τον λόγο είπαμε στην αρχή του κειμένου ότι οι σύγχρονοι Έλληνες ούτε στο περίπου δεν γνωρίζουν τι έκαναν τον τελευταίο αιώνα. Ούτε στο περίπου δεν γνωρίζουν πόσο «κοντά» είναι στη δόξα των προγόνων τους. Το κατόρθωμα του ιταλικού μετώπου —με δεδομένη τη διαφορά των τεχνολογιών των εποχών— ήταν μεγαλύτερο από τις ιστορικές Θερμοπύλες. Το κατόρθωμα του ΕΑΜ —με βάση το ίδιο δεδομένο και με μια ναζιστική Γερμανία σε πλήρη ισχύ και υπό στρατιωτικό συναγερμό— ήταν μεγαλύτερο από την Επανάσταση του 1821. Το «φαινόμενο» είχε αποδείξει τη διαχρονική του συνέχεια και κάποιοι του στέρησαν τη δόξα. Αυτοί οι κάποιοι ήταν οι Αγγλοσάξονες.

Τώρα πλέον οι Έλληνες θα είχαν απέναντί τους μόνον τους Αγγλοσάξονες. Τους Αγγλοσάξονες, που, για να τα καταφέρουν όλα αυτά, είχαν κάνει λάθη. Λάθη, πολλά λάθη. Οι ¶γγλοι, προκειμένου να επιβάλλουν τον σχεδιασμό τους —με δεδομένο εκείνη την εποχή την ανυπότακτη Ελλάδα του ΕΑΜ—, «αυτοκτόνησαν». Μπήκαν σε ένα κοινό σύστημα με τους Αμερικανούς και «έχασαν» τη μάχη μέσα σε λίγα χρόνια. Μέσα σε λίγα χρόνια καταστράφηκε η μεγαλύτερη αυτοκρατορία που είχε υπάρξει ποτέ στον κόσμο.

Υπό την ηγεσία ενός ηλίθιου Τσόρτσιλ κατάφεραν το απίθανο. Προκάλεσαν τους χειρότερους εχθρούς του χριστιανικού συστήματος και ταυτόχρονα διέλυσαν την αυτοκρατορία τους. Αυτούς «κληρονόμησαν» οι Αμερικανοί. Το «φαινόμενο» είναι πλέον σταθερά «κολλημένο» στον Αγγλοσαξονισμό. Στον Αγγλοσαξονισμό, που εκφράζεται με τον ίδιο τρόπο, είτε ως Βρετανία είτε ως ΗΠΑ. Στον Αγγλοσαξονισμό, που επένδυσε την κυριαρχία του στο δίπολο με τη Σοβιετική Ένωση. Για όσο διάστημα υπήρχε Σοβιετική Ένωση, κανένας δεν κινδύνευε. Ακίνδυνο είναι το «φαινόμενο» σε τέτοιες συνθήκες. Μπορεί να «περιμένει», αλλά είναι ακίνδυνο. Οι γενιές μπορεί ν’ αλλάζουν και να μην «ξεχνούν», αλλά δεν μπορούν να κάνουν και τίποτε.

Η Σοβιετική Ένωση όμως δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των εμπνευστών της. Καταρρέει σαν χάρτινος πύργος τη δεκαετία του ενενήντα. Αυτό όμως αλλάζει τον γενικότερο σχεδιασμό ενός συστήματος, που είχε στηριχθεί πάνω σ’ αυτήν. ¶ρα και πάλι θα πρέπει να δράσουν αυτοί οι οποίοι πρέπει να ελέγχουν τους λαούς και άρα και το «φαινόμενο». Οι Αγγλοσάξονες και πάλι ως ηγέτες και εκφραστές της Νέας Τάξης έπρεπε να έρθουν στην Ελλάδα, για να την «ευθυγραμμίσουν» με τα υπόλοιπα κράτη. Αυτό όμως προϋποθέτει νέες επεμβάσεις και άρα νέες προκλήσεις. Επεμβάσεις όμως και προκλήσεις στο «φαινόμενο» σε μια εποχή δύσκολη δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το «φαινόμενο» δεν ξεχνά. Το «φαινόμενο», αν σε βρει σε αδυναμία, θα σου επιτεθεί.

Αυτό περιμένουμε τώρα. Οι Αγγλοσάξονες ακόμα δεν έχουν καταλάβει τι γίνεται. Παίζουν παιχνίδια εις βάρος του «φαινομένου». Παίζουν παιχνίδια στην Κύπρο με το Σχέδιο Ανάν. Παίζουν στη Θράκη με τη μειονότητα. Παίζουν στη Μακεδονία με το όνομα. Παίζουν στην Ήπειρο με τους Αλβανούς. Παίζουν στο Αιγαίο με την υφαλοκρηπίδα. Διορίζουν πρωθυπουργούς ανάμεσα στους υπαλλήλους τους. Ελέγχουν τις υπηρεσίες ασφαλείας. Φακελώνουν πολίτες, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.

Παίζουν με τη «φωτιά» και δεν το καταλαβαίνουν. Στο απόγειο της δύναμής τους στην πραγματικότητα είναι πιο αδύναμοι από ποτέ. Ταυτόχρονα το «φαινόμενο» είναι πιο ισχυρό από ποτέ. Το αγγλοσαξονικό «δάσος» είναι θεόστεγνο και χωρίς άμυνες και το «φαινόμενο» σε υψηλές θερμοκρασίες. Ο ελληνικός πληθυσμός είναι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση από πλευράς γνώσης και νοοτροπίας. Είναι καθαρά ελληνικός στο επίπεδο της παιδείας και όχι μόνον στο επίπεδο των τύπων.

Το «φαινόμενο» περιμένει. Το «φαινόμενο» δεν ξεχνά. Δεν ξεχνά ποιος το βύθισε στον εμφύλιο. Δεν ξεχνά ποιος του διχοτόμησε την Κύπρο. Δεν ξεχνά ποιος το έβαλε στη Χούντα. Δεν ξεχνά ποιος του λεηλάτησε την πατρίδα. Δεν ξεχνά και περιμένει. Περιμένει σαν να μην είχε να κάνει τίποτε άλλο όλους αυτούς τους αιώνες. Ένα «αεράκι» περιμένει και φτάνει εύκολα στην υπερατλαντική «Περσέπολη». Σύντομα θα πάρει «φωτιά» ο κόσμος. Την πιο λυτρωτική «φωτιά» που έχει δει στην ιστορία του. Μέσα σε λίγες μέρες κανένας δεν θα θυμάται τους Αγγλοσάξονες. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ


ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ!
ΚΑΤΑΧΩΝΙΑΣΜΕΝΕΣ ΣΕ ΑΠΟΘΗΚΕΣ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΟΙ ΠΡΟΤΟΜΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ Η ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΩΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ!!!
Από τον Μάκη Βραχιολίδη
Ιδού η ένοχος! Η Ντόρα Μπακογιάννη, που ως Δήμαρχος Αθηναίων είχε αποκαθηλώσει γλυπτά καλλιτεχνικά αριστουργήματα από διάφορα κεντρικά σημεία των Αθηνών (επικαλούμενη την τέλεση των Ολυμπιακών αγώνων που διεξήγοντο στην Αθήνα το 2004), αρνιόταν επιμόνως να απαντήσει πού είχε καταχωνιάσει 14 & πλέον προτομές και αγάλματα!
Πριν από λίγες ημέρες άνθρωποι του Δήμου Αθηναίων, έμειναν εμβρόντητοι, όταν σε κάποια από τις αποθήκες του Δήμου, βρήκαν πεταμένα τα έργα τα οποία είχε εξαφανίσει η κ. Μπακογιάννη.
Η σημερινή Υπουργός των Εξωτερικών, η οποία τότε είχε ανακηρυχθεί και σε…Παγκόσμια Δήμαρχο, και τώρα ορέγεται την θέση της Προέδρου της Ν.Δ., ως Δήμαρχος της Αθήνας, είχε αποκαθηλώσει περίπου 14 γλυπτά, από διάφορα σημεία του Δήμου, υποσχόμενη ότι θα τα επανατοποθετούσε στην θέση τους, αμέσως μετά την λήξη των Ολυμπιακών αγώνων.
Όμως οι Ολυμπιακοί αγώνες έληξαν και κανένα άγαλμα, καμμία προτομή δεν έμπαινε στην θέση που βρισκόταν πριν από τους Ολυμπιακούς αγώνες. Ανάμεσα στα καλλιτεχνικά αριστουργήματα ήταν και 6 προτομές-γλυπτά του μεγάλου καθηγητή Γιώργου Καλακαλλά, τα οποία και είχαν τοποθετηθεί επί Δημαρχίας Αβραμόπουλου , έξω από το Δημαρχιακό Μέγαρο, στην πλατεία Κοτζιά. Μάλιστα οι τόσο εντυπωσιακές και άρτιες καλλιτεχνικές δημιουργίες του κ. Καλακαλλά, προκάλεσαν το παγκόσμιο ενδιαφέρον και δη του Δήμου Πεκίνου, ο οποίος και ζήτησε από τον σπουδαίο καλλιτέχνη να κατασκευάσει την προτομή του Σωκράτη, η οποία και σε ειδική τελετή, παρουσία του Δημήτρη Αβραμόπουλου, τοποθετήθηκε στο Πεκίνο!
ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ
Ο καθηγητής Πολυτεχνείου κ. Γιώργος Καλακαλλάς, έχει φιλοτεχνήσει πάρα πολλά αγάλματα, αρκετά από τα οποία κοσμούν διάφορα σημεία της χώρας μας. Όπως το εικονιζόμενο άγαλμα του Ιπποκράτη, διαστάσεων 4,20 μέτρων, το οποίο βρίσκεται στην Λάρισα έξω από το Αλκαζάρ. Επίσης το “Παγκόσμιο Φιλί”, το άγαλμα το οποίο κι  εγκαινίασε ο  Πρόεδρος Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας τοποθετήθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο στο Δίστομο.
Αυτόν λοιπόν τον μεγάλο γλύπτη, περιφρόνησε προκλητικά η κ. Μπακογιάννη, η οποία ως Δήμαρχος Αθηναίων,  όχι μόνον καταχώνιασε τις προτομές των έξι αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, αλλά κι αρνήθηκε να απαντήσει στα συνεχή ερωτήματα, αιτήσεις και παραστάσεις του μεγάλου γλύπτη, για το πού είχε βάλει τα  έργα του.
Ο καθηγητής-γλύπτης κ. Καλακαλλάς είχε κάθε δικαίωμα να γνωρίζει πού πήγαν τα έργα του, τα γλυπτά του. Είχε τον φόβο ότι η κ. Μπακογιάννη τα είχε κάπου καταχωνιάσει. Γι’ αυτό αναγκάσθηκε να προσφύγει στην Δικαιοσύνη υποβάλλοντας αγωγή κατά του Δήμου Αθηναίων, αγωγή η οποία και θα εκδικαστεί μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του προσεχούς Οκτωβρίου!
Το κακό είναι ότι γι αυτή την υπόθεση, στο εδώλιο του κατηγορουμένου αναμένεται να καθήσει σε λίγες ημέρες ο Νικήτας Κακλαμάνης ως σημερινός Δήμαρχος, αν και ο ίδιος δεν φέρει καμμία ευθύνη και οι ευαισθησίες του σε θέματα πολιτισμού απέχουν παρασάγγας από την…αναισθησία της κ. Μπακογιάννη. Όμως –δυστυχώς- σε τέτοια θέματα δικάζεται ο θεσμός κι όχι τα πρόσωπα.
Να σημειώσουμε ότι  ο Νικήτας Κακλαμάνης ως σημερινός Δήμαρχος, έχει λάβει ήδη απόφαση να τοποθετήσει τον ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο Ριζάριο Πάρκο, έργο του αείμνηστου Παππά το οποίο και αυτό είχε περιφρονήσει η κ. Μπακογιάννη!
ΚΑΙ ΨΕΥΤΡΑ Η κ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ! 
 ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕΙ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΤΗΝ ΜΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΤΟΜΩΝ ΕΛΕΓΕ:
«Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΩΝ ΑΡΤΙΟΤΗΤΩΝ ΕΜΠΟΔΙΣΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΤΟΜΩΝ ΚΑΛΑΚΑΛΛΑ»!
Όταν οι διαμαρτυρίες έπαιρναν διαστάσεις χιονοστιβάδας για το ότι η κ. Μπακογιάννη, αν και είχε δεσμευτεί, δεν επανέφερε στην αρχική τους θέση τα γλυπτά που είχε αποκαθηλώσει, η κ. Ελένη Χρονοπούλου, η τότε  αρμόδια υπάλληλος του Δήμου Αθηναίων σε πολιτιστικά θέματα, σε σχετικ΄μας ερώτηση είχε απαντήσει:
«Η Επιτροπή Κρίσης Καλλιτεχνικών Αρτιοτήτων αποφάνθηκε ότι αυτά δεν ταιριάζουν στο λιτό ύφος των δομικών υλικών της πλατείας Κοτζιά. Η απόφαση αυτή λοιπόν, σύμφωνα με Εγκύκλιο του Υπουργείου Εσωτερικών είναι δεσμευτική για τον Δήμο μας, με συνέπεια αυτή την στιγμή να αναζητούμε χώρο κατάλληλο προκειμένου να τοποθετηθούν οι 6 προτομές”.
Βεβαίως η κ. Μπακογιάννη μαζί με την κ. Λουλέ, στην θέση της υπευθύνου των  πολιτιστικών θεμάτων του Δήμου Αθηναίων, ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν να εμφανίσουν τα γλυπτά.
Πρέπει δε να τονίσουμε ότι η απρέπεια αυτή είχε γίνει γνωστή μέχρι και στην Ιαπωνία, η οποία σε τηλεοπτικά της κανάλια είχε παρουσιάσει ρεπορτάζ για την…σύγχρονη Αθήνα η οποία και περιφρονεί τον πολιτισμό και την ιστορία των προγόνων της, αποκαθηλώνοντας προτομές και αγάλματα αρχαίων φιλοσόφων! Και σήμερα φθάνουμε στην συγκλονιστική αποκάλυψη, να βρίσκονται πεταμένα όλα τα γλυπτά σε κάποια αποθήκη του Δήμου Αθηναίων. Αποκάλυψη που προκάλεσε σοκ στους αρμόδιους υπαλλήλους του Δήμου. Γιατί κανείς από την Διοίκηση της κ. Μπακογιάννη δεν τους είχε ενημερώσει για την ύπαρξη των γλυπτών αυτών!!!
ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ!!! Μεγάλες είναι και οι ευθύνες του ίδιου του Πρωθυπουργού κ. Καραμανλή, ο οποίος στο επίμαχο διάστημα της εξαφάνισης των γλυπτών ήταν Υπουργός Πολιτισμού !!
Ο δημιουργός των προτομών των 6 αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων κ. Καλακαλλάς, απέστειλε επιστολή διαμαρτυρίας  προσωπικά στον ίδιο τον Πρωθυπουργό και αρμόδιο Υπουργό Πολιτισμού, διερωτώμενος για ποιο λόγο καταχωνιάσθηκαν οι προτομές, αλλά και ζητώντας να επιστραφούν στην θέση τους.
Ποτέ ο κ. Καλακαλλάς δεν έλαβε απάντηση από τον κ. Καραμανλή. Είναι δυνατόν να αναλαμβάνει ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως το Υπουργείο Πολιτισμού, προκειμένου να διαχειρισθεί τα πολιτιστικά θέματα καλύτερα από κάθε άλλον και να επιδεικνύει τέτοια προκλητική ασέβεια;

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! Ο ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821


ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! Ο ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821
Από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄ και την συνεργάτιδα των Οθωμανών Ορθόδοξη θεοκρατία της Νέας Ρώμης (Κωνσταντινουπόλεως).

Γρηγόριος ελέω Θεού αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ρώμης και Oικουμενικός Πατριάρχης.

Οι τω καθ’ ημάς αγιωτάτω, πατριαρχικώ, αποστολικώ και οικουμενικώ θρόνω υποκείμενοι ιερώτατοι μητροπολίται και υπέρτιμοι και θεοφιλέστατοι αρχιεπίσκοποι τε και επίσκοποι, εν αγίω Πνεύματι αγαπητοί αδελφοί και συλλειτουργοί, και εντιμότατοι κληρικοί της καθ’ ημάς του Χριστού μεγάλης εκκλησίας και εκάστης επαρχίας ευλαβέστατοι ιερείς και οσιότατοι ιερομόναχοι, οι ψάλλοντες εν ταις εκκλησίαις της Πόλεως, του Γαλατά και όλου του Καταστένου και απανταχού, και λοιποί απαξάπαντες ευλογημένοι Χριστιανοί, τέκνα εν Κυρίω ημών αγαπητά, χάρις είη υμήν και ειρήνη παρά Θεού, παρ’ ημών δε ευχή, ευλογία και συγχώρεσις.

Η πρώτη βάσις της ηθικής, ότι είναι η προς τους ευεργετούντας ευγνωμοσύνη είναι ηλίου λαμπρότερον και όστις ευεργετούμενος αχαριστεί είναι ο κάκιστος των ανθρώπων. Αυτήν την κακίαν βλέπομεν πολλαχού στηλιτευομένην και παρά των ιερών γραφών και παρ’ αυτού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ασυγχώρητον, καθώς έχομεν το παράδειγμα του Ιούδα. Όταν δε η αχαριστία ήναι συνωδευμένη και με πνεύμα κακοποιόν και αποστατικόν εναντίον την κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού, κραταιάς και αηττήτου βασιλείας, τότε εμφαίνει και τρόπον αντίθεον, επειδή ουκ έστι, φησί, βασιλεία και εξουσία ειμή υπό Θεού τεταγμένη’ όθεν και πας ο αντιττατόμενος αυτή τη θεόθεν εφ’ ημάς τεταγμένη κραταιά βασιλεία, τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε.

Και τα δύο ταύτα ουσιώδη και βάσιμα ηθικά και θρησκευτικά χρέη κατεπάτησαν με απαραδειγμάτιστον θρασύτατα και αλαζονείαν ο, τε προδιορισθείς της Μολδαυίας ηγεμών ως μη ώφειλε, Μιχαήλ, και ο του γνωστού αγνώμονος και φυγάδος Υψηλάντου αγνώμων υιός Αλέξανδρος Υψηλάντης. Εις όλους τους ομογενείς μας είναι γνωστά τα άπειρα ελέη, όσα η αένναος της εφ’ ημάς τεταγμένης κραταίας βασιλείας πηγή εξέχεεν εις τον κακόβουλον αυτόν Μιχαήλ’ από μικρού και ευτελούς τον ανύψωσεν εις βαθμούς και μεγαλεία’ από αδόξου και ασήμου τον προήγαγεν εις δόξας και τιμάς’ τον επλούτισε, τον περιέθαλψε, τέλος πάντων τον ετίμησε και με τον λαμπρότατον της ηγεμονίας αυτής θρόνον και τον κατέστησεν άρχοντα λαών.

Αυτός όμως, φύσει κακόβουλος ων, εφάνη τέρας έμψυχον αχαριστίας και συνεφώνησε μετά του Αλεξάνδρου Υψηλάντου, υιού του δραπέτου και φυγάδος εκείνου Υψηλάντου, όστις παραλαβών μερικούς ομοίους του βοηθούς ετόλμησε να έλθη αίφνης εις την Μολδαυίαν, και αμφότεροι απονενοημένοι επίσης, αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν, ματαιόφρονες, εκήρυξαν του γένους ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους, διασπείραντες και αποστόλους εις διάφορα μέρη δια να εξαπατήσωσι και να εφελκύσωσιν εις τον ίδιον της απωλείας κρημνόν και άλλους πολλούς των ομογενών μας.

Διά να δυνηθώσι δε τρόπον τινά να ενθαρρύνωσι τους ακούοντας μετεχειρίσθησαν και το όνομα της Ρωσσικής Δυνάμεως, προβαλλόμενοι, ότι και αυτή είναι σύμφωνος με τους στοχασμούς και τα κινήματά των’ πρόβλημα διόλου ψευδές και ανύπαρκτον, και μόνον της ιδικής των κακοβουλίας και ματαιοφροσύνης γέννημά τε και αποκύημα’ επειδή, εν ω το τοιούτον είναι αδύνατον ηθικώς και πολλής προξένον μομφής εις την ρωσσικήν αυτοκρατορίαν, και ο ίδιος ενταύθα εξοχώτατος πρέσβυς αυτής έδωκεν έγγραφον πληροφορίαν, ότι ουδεμίαν ή είδησιν ή μετοχήν έχει το ρωσσικόν κράτος εις αυτήν την υπόθεσιν, καταμεμφόμενον μάλιστα και αποτροπιαζόμενον του πράγματος της βδελυρίαν’ και προσεπιπλέον η αυτού εξοχότης ειδοποίησεν εξ επαγγέλματος τα διατρέχοντα, υπομνήσας το βασίλειον κράτος, ότι ανάγκη πάσα να φροντίση ευθύς εξ αρχής τον αποσκορακισμόν και την διάλυσιν των τοιούτων κακών’ και τόσον εκ της ειδοποιήσεως ταύτης, όσον και από τα έγγραφα, τα οποία επιάσθησαν από μέρους των μουχαφίσιδων των βασιλικών σερχατίων, και από άλλους πιστούς ομογενείς επαρρησιάσθησαν, έγεινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου.

Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και οι τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν εις έργον μιαρόν, θεοστυγές και ασύνετον, θέλοντες να διαταράξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας, την οποίαν απολαμβάνουσιν υπό την αμφιλαφή αυτής σκιάν με τόσα ελευθερίας προνόμια, όσα δεν απολαμβάνει άλλο έθνος υποτελές και υποκείμενον, ζώντες ανενόχλητοι με τας γυναίκας και τα τέκνα των, με τας περιουσίας και καταστάσεις, και με την ύπαρξιν της τιμής των, και κατ’ εξοχήν με τα προνόμια της θρησκείας, ήτις διεφυλάχθη και διατηρείται ασκανδάλιστος μέχρι της σήμερον επί ψυχική ημών σωτηρία.

Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθεοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας εναντίον των ομογενών μας υπηκόων της, και σπεύδοντες να επιφέρωσι κοινόν και γενικόν τον όλεθρον εναντίον παντός του γένους. Και αγκαλά είναι γνωστόν, ότι, όσοι είναι κατηρτισμένοι τω όντι εις την ευσέβειαν, όσοι νουνεχείς και τίμιοι και των ιερών κανόνων και θείων νόμων ακριβείς φύλακες δεν θέλουν δώσει ευηκοιαν εις τας ψευδολογίας των αχρείων εκείνων και κακόβουλων’ επειδή όμως είν’ ενδεχόμενον να σηνηρπάσθησάν τινές και παρασυρθώσι και άλλοι, διά τούτο προκαταλαμβάνοντες εκ προνοίας εκκλησιαστικής υπαγορεύομεν πάσιν υμίν τα σωτήρια, και γράφοντες μετά των περί ημας ιερωτάτων συναδελφών, του μακαριωτάτου πατριάρχου των Ιεροσολύμων, των εκλαμπροτάτων και περιφανεστάτων προυχόντων του γένους, των τιμιωτάτων πραγματευτών, των αφ’ εκάστου ρουφετίου προκριτωτέρων και όλων των εν τη βασιλευούση ορθοδόξων μελών εκάστης τάξεως και εκάστου βαθμού, συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν τοις κατά τόπον αρχιερεύσι, τοις ηγουμένοις των ιερών μοναστηρίων, τοις ιερεύσι των εκκλησιών, τοις πνευματικοίς πατράσι των ενοριών, τοις προεστώσι και ευκαταστάτοις των κωμοπόλεων και χωρίων, και πάσιν απλώς τοις κατά τόπον προκρίτοις να διακηρύξετε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακοβούλων ανθρώπων, και να τους αποδείξετε και να τους στηλιτεύσετε πανταχού ως κοινούς λυμεώνας και ματαιόφρονας, και να προσέχετε όσον το δυνατόν εις τας απάτας αυτών και ραδιουργίας, γινώσκοντες, ότι η μόνη απόδειξις της αθωότητος των είναι να εμφανίσωσιν όσα γράμματα λάβωσι τυχόν εις χείρας περί της αυτής υποθέσεως, ή ειδήσεις μάθωσι, και να παρρησιάσωσιν οι μεν ενταύθα εν βασιλευούση προς ημάς, οι δ’ εν τοις έξω μέρεσιν εις τους κατά τόπον αρχιερείς και τους διοριζομένους παρ’ ημών εκκλησιαστικούς εξάρχους και τους βασιλικούς εξουσιαστάς και διοικητάς, δηλοποιούντες και παραδίδοντες και εκείνους τους απλουστέρους, όσοι ήθελαν φωραθή ότι ενεργούν ανοίκεια του ρεαγιαδιακού χαρακτήρος’ καθότι οι τοιούτοι διαταράττουσι την γενικήν ησυχίαν, και κατακρημνίζουσι τους αδυνάτους και αθώους ομογενείς μας εις της απωλείας το βάραθρον.

Και τόσον υμείς οι αρχιερείς, οι μοναστηριακοί, οι ιερωμένοι, και οι προεστώτες και ευκατάστατοι και πρόκριτοι εκάστου τόπου με την άγρυπνον προσοχήν σας, όσον και οι λοιποί εκάστης τάξεως και βαθμού άνθρωποι με τας εκ μέρους σας αδιαλείπτους συμβουλάς και νουθεσίας, και κατά τας πατρικάς και προνοητικάς εκκλησιαστικάς ημών οδηγίας και παραινέσεις να γενήτε εδραίοι και αμετακίνητοι επί του κέντρου του ρεαγιαλικίου, και εξ όλης ψυχής και καρδίας σας να διαφυλλάττετε την πίστιν και κάθε υποταγήν και ευπείθειαν εις αυτήν την θεόθεν εφ’ ημάς τεταγμένην κραταιάν και αήττητον βασιλείαν, και να αποδεικνύετε εντελώς με όλα τα πραγματικά της ειλικρινείας σημεία’ καθότι η μετ’ ευχαριστίας και ειλικρινείας υποταγή χαρακτηρίζει και την προς Θεόν αγάπην και πίστιν, και την προς τας θείας αυτού εντολάς και τας υπαγορεύσεις των θείων νόμων και ιερών κανόνων υπακοήν, και την ευγνωμοσύνην της καρδίας ημών διά τ’ άπειρα ελέη, οπού απολαμβάνομεν παρά της βασιλικής φιλανθρωπίας.

Επειδή δε προς τοις άλλοις εγένετο γνωστόν, ότι οι το σατανικόν της δημεγερσίας φρόνημα επινοήσαντες, και εταιρίαν τοιαύτην συστησάμενοι προς αλλήλους συνεδέθησαν και με τον δεσμόν του όρκου, γινωσκέτωσαν, ότι ο όρκος αυτός είναι όρκος απάτης, είναι αδιάκριτος, και όμοιος με τον όρκον του Ηρώδου, όστις, διά να μη φανή παραβάτης του όρκου του, απεκεφάλισεν Ιωάννην τον βαπτιστήν. Αν ήθελεν αθετήσει τον παράλογον όρκον του, τον οποίον επενόησεν η άλογος επιθυμία του, έζη βέβαια τότε ο θείος πρόδρομος’ ώστε ενός απλού όρκου επιμονή έφερε τον θάνατον του προδρόμου. Η επιμονή άρα του όρκου εις διατήρησιν των υποσχεθέντων παρά της φατρίας αυτής, πραγματευομένης ουσιωδώς την απώλειαν ενός ολοκλήρου γένους, πόσον είναι ολεθρία και θεομίσητος είναι φανερόν’ εξ εναντίας, η αθέτησις του όρκου αυτού, απαλλάττουσα το γένος εκ των επερχομένων απαραμυθήτων δεινών, είναι θεοφιλής και σωτηριώδης. Διά τούτο τη χάριτι του παναγίου Πνέυματος έχει η εκκλησία αυτόν διαλελυμένον, και αποδέχεται και συγχωρεί εκ καρδίας τους μετανοούντας και επιστρέφοντας, και την προτέραν απάτην ομολογούντας, και το πιστόν ρεαγιαλίκι αυτών εναγκαλιζομένους ειλικρινώς.

Ταύτα αμέσως να κοινολογήσετε εις όλους του γνωστούς σας, και να κατασταθήτε όλοι προσεκτικώτεροι, ανατρέποντες και διαλύοντες ως αραχνιώδη υφάσματα, όσα η απάτη και η κακοβουλία των πρωταιτίων εκείνων καθ’ οιονδήτινα τρόπον συνέπλεξε. Επειδή, εάν, ο μη γένοιτο, δεν ήθελε καθαρισθή η θανατηφόρος αύτη λύμη, και φωραθώσί τινες τολμώντες εις επιχειρήματα εναντία των καθηκόντων του ρεαγιαλικίου, κοντά οπού οι τοιούτοι έχουσι να παιδευθώσι χωρίς ελέους και οικτιρμών (μη γένοιτο, Χριστέ βασιλεύ!) αμέσως θέλει εξαφθή η δικαία οργή του κράτους του καθ’ ημών, και ο θυμός τής εκδικήσεως γενικός των εχλιϊσλάμιδων, και θέλουν εκχυθή τόσων αθώων αίματα αδίκως και παραλόγως, καθώς αποκριματίστως ταύτα πάντα διεσάλπισεν η κραταιά και αήττητος βασιλεία διά του εκδοθέντος και επ’ ακροάσει κοινή ημών αναγνωσθέντος υψηλού βασιλικού προσκυνητού ορισμού.

Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεσθε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τους έχει μεμισημένους, και επισωρέυει κατ’ αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς’ ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας’ ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων, ως καταφρονηταί του ιερού χρήματος της προς τους ευεργέτας ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας, ως εναντίοι ηθικών και πολιτικών όρων, ως την απώλειαν των αθώων και ανευθύνων ομογενών μας ασυνειδήτως τεκταινόμενοι, αφωρισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι, και μετά θάνατον άλυτοι, και τω αιωνίω υπόδικοι αναθέματι, και αυτοί, και όσοι τοις ίχνεσιν αυτών κατηκολούθησαν του λοιπού, αν μη θελήσωσιν εννοήσαι την αρπαγήν και απάτην, και επιστραφήναί τε και βαδίσαι την ευθείαν της σωτηρίας οδόν, αν δεν αναλάβωσιν, ό εστι, τον εντελή χαρακτήρα του ρεαγιαδικού αυτών επαγγέλματος.

Τα αυτά δε και κατά της αρχιερωσύνης σας και ιερωσύνης σας επανατείνομεν, εαν μη βαδίσετε, εις όσα εν Πνέυματι αγίω αποφαινόμεθα δια του παρόντος εκκλησιαστικώς, εάν δεν δείξετε εν έργω την επιμέλειάν σας και προθυμίαν εις την διάλυσιν των σκευωριών, εις την αναστολήν των καταχρήσεων και αταξιών, εις την επιστροφήν των πλανηθέντων, εις την άμεσον και έμμεσον καταδρομήν και εκδίκησιν των επιμενόντων εις τα αποστατικά φρονήματα, εάν δεν συμφωνήσετε τη εκκλησία του Θεού, και, εν ενί λόγω, εάν καθ’ οιονδήτινα τρόπον δολιευθήτε και κατενεχθήτε κατά της κοινής ημών ευεργέτιδος κραταιάς βασιλείας, έχομεν υμάς αργούς πάσης ιεροπραξίας, και τη δύναμει του παναγίου Πνεύματος εκπτώτους του βαθμού της αρχιεροσύνης και ιερωσύνης και το πυρί της γεέννης ενόχους, ως την κοινήν του γένους απώλειαν προτιμήσαντας. Ούτω τοίνυν γινώσκοντες, ανανήψατε προς Θεού και ποιήσατε καθώς γράφομεν εκκλησιαστικώς και γενικώς παρακελευόμεθα, και μη άλλως εξ αποφάσεως, ότι περιμένομεν κατά τάχος την αισίαν των γραφομένων αποπεράτωσιν, ίνα και η του θεού χάρις και το άπειρον έλεος είη μετά πάντων υμών.
αωκα’ εν μηνί Μαρτίω.

Υπεγράφη συνοδικώς επάνωθεν του ιερού θυσιαστηρίου παρά της ημών μετριότητος και της μακαριότητός του και πάντων των συναδέλφων αγίων αρχιερέων.

Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αποφαίνεται.
Ο Ιεροσολύμων Πολύκαρπος συναποφαίνεται.
Ο Καισαρίας Ιωαννίκιος.
Ο Νικομηδείας Αθανάσιος.
Ο Δέρκων Γρηγόριος.
Ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος.
Ο Βιζύης Ιερεμίας.
Ο Σίφνου Καλλίνικος.
Ο Ηρακλείας Μελέτιος.
Ο Νικαίας Μακάριος.
Ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ.
Ο Βερροίας Ζαχαρίας.
Ο Διδυμοτοίχου Καλλίνικος.
Ο Βάρνης Φιλόθεος.
Ο Ρέοντος Διονύσιος.
Ο Κυζίκου Κωνστάντιος.
Ο Χαλκηδόνας Γρηγόριος.
Ο Τουρνόβου Ιωαννίκιος.
Ο Πισειδίας Αθανάσιος.
Ο Δρύστας Ανθιμος.
Ο Σωζοπόλεως Παίσιος.
Ο Φαναρίου και Φερσάλων Δαμασκηνός.
Ο Ναυπάκτου και Αρτης Ανθιμος.

Αρχαία Ολυμπία


image6.jpg

Αρχαία Ολυμπία λιγα λογια και καλα…!!!

 

Xωριό χτισμένο κοντά στον αρχαιολογικό χώρο, με 1.286 κατοίκους. Aπέχει 19 χλμ Α από τον Πύργο.

 

Σε ένα τοπίο που μαγεύει με την ομορφιά και την ηρεμία του, στην καταπράσινη κοιλάδα ανάμεσα στον Aλφειό και τον Kλαδέο, βρίσκεται ένας από τους διασημότερους αρχαιολογικούς χώρους της Eλλάδας αλλά και ολόκληρου του κόσμου: η Oλυμπία, που κατοικήθηκε από την Προϊστορική Eποχή.

 

Στη Mεσοελλαδική Περίοδο η Oλυμπία αποτέλεσε χώρο λατρείας χθονίων θεοτήτων, όπως, εξάλλου, δείχνει και το όνομα του γειτονικού Kρονίου λόφου, που ήταν αφιερωμένος στο θεό Kρόνο, κρητικής προέλευσης. Tην εποχή των Aχαιών ο Kρόνος εκθρονίστηκε από το Δία και η Γη από την Ήρα.

 

Λίγο αργότερα ο ανατολίτης Πέλοπας νίκησε σε αρματοδρομία τον αιτωλό Oινόμαο και, αφού έδωσε το όνομά του στην Πελοπόννησο, λατρεύτηκε σαν θεός. Tο Πελόπειο, ο ναός που ανέγειραν αργότερα προς τιμήν του, είναι το αρχαιότερο μνημείο της Oλυμπίας.

 

H αρχή των Oλυμπιακών αγώνων χάνεται στους μυθικούς χρόνους. Θεοί και ήρωες, όπως ο Αρης, ο Eρμής, ο Πέλοπας-η προετοιμασία της αρματοδρομίας του αναπαριστάνεται στο ανατολικό αέτωμα του ναού του Δία, είναι αυτοί που πρώτοι αγωνίστηκαν στον ιερό στίβο. Aργότερα, κατά την παράδοση, ο Hρακλής χάραξε τον ιερό περίβολο και όρισε τους Oλυμπιακούς αγώνες.

 

Συμβατική αρχή των αγώνων αποτελεί το 776 π.X., όταν είχε ήδη συντελεστεί η κάθοδος των Δωριέων και είχε αρχίσει να διαδίδεται η λατρεία του Δία. O βασιλιάς της Ήλιδας, Ίφιτος, καθιέρωσε τη διεξαγωγή των αγώνων κάθε τέσσερα χρόνια, με τη συμμετοχή αθλητών από πόλεις της κυρίως Eλλάδας και αργότερα της Iωνίας και της Σικελίας. Διαρκούσαν τέσσερις ημέρες, τα δε αγωνίσματα-στην αρχή, λιγότερα-έφτασαν τον 5ο αι. π.X. τα δεκατρία.

 

Tο βραβείο ήταν ένα στεφάνι από κλαδιά ελιάς-πόθος κάθε αθλητή και κάθε ελληνικής πόλης – που συμβόλιζε την ευγενική άμιλλα. O Δίας μόνο τον 5ο αι. π.X. απέκτησε ναό και έμεινε ο μόνος κύριος του ιερού. Tα ιερά του Πέλοπα, του Oινόμαου, της Iπποδάμειας, το πρυτανείο, ο βωμός της Eστίας, όπου στολίζονταν οι νικητές, και το Φιλιππείο αποτελούσαν το πάνσεπτο τμήμα του ιερού.

 

Oλυμπιακοί αγώνες γνώρισαν μεγάλη ακμή από τον 6ο ώς τον 4ο αι. π.X. Xάρη στην ιερή εκεχειρία οι πόλεις-κράτη παραμέριζαν τις διχόνοιές τους και ο ελληνισμός συνειδητοποιούσε την ενότητά του. Oι λατρευτικές εκδηλώσεις που συνόδευαν τους αγώνες προσέδωσαν στην πόλη θρησκευτική αίγλη και δύναμη, που διατηρήθηκαν ώς τον 4ο αι. π.X.

 

Η κατάκτηση του ελληνικού κόσμου από τους Ρωμαίους, η προοδευτική κυριαρχία του χριστιανισμού και η οργάνωση των αθλητών σε επαγγελματικές ενώσεις συντέλεσαν στην παρακμή των Ολυμπιακών αγώνων. Οι Ρωμαίοι λεηλάτησαν τα ταμεία του ιερού (74 π.X.) και μετέφεραν στη Pώμη έργα τέχνης.

 

Ύστερα από μακρά περίοδο παρακμής η Ολυμπία άκμασε εκ νέου την περίοδο κατά την οποία αυτοκράτορες ήταν ο Aδριανός και ο Αντωνίνος. Όμως, οι πανελλήνιοι αγώνες ήταν πλέον μόνο μεγαλόπρεπα θεάματα, που δε συνδέονταν με τη θρησκεία και το ηρωικό παρελθόν όπως οι παλαιοί αγώνες.

 

Στην παρακμή των Ολυμπιακών αγώνων συντέλεσαν και οι βαρβαρικές επιδρομές, όπως των Ερούλων (267 μ.X.), που προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές στο ιερό. Πάντως, οι αγώνες εξακολούθησαν να γίνονται, πιθανώς ώς την έκδοση του αυτοκρατορικού διατάγματος του Θεοδοσίου του Mεγάλου (τελευταία δεκαετία 4ου αι. μ.Χ.), που απαγόρευσε τις ειδωλολατρικές γιορτές.

 

Μάλιστα, η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως ενεπίγραφη πλάκα (επιγραφή Ζωπύρου του Αθηναίου) που προέρχεται από τον Οίκο των Αθλητών, επεκτείνει τον κατάλογο των Ολυμπιονικών της αρχαιότητας ώς το 385 μ.Χ. και πιστοποιεί τη συνέχιση των γιορτών που συνδέονταν με τους Ολυμπιακούς αγώνες μέχρι τον ύστερο 4ο αι. μ.Χ.

 

Tο 426 μ.Χ. ο Θεοδόσιος B’ διέταξε την καταστροφή των ειδωλολατρικών ναών, και έτσι ο ναός του Δία καταστράφηκε από πυρκαγιά. Στα επόμενα χρόνια τα κτίρια ισοπέδωσαν σεισμοί, πυρκαγιές, λεηλασίες.

 

Στα ερείπια, δυτικά του ναού του Δία, χτίστηκε παλαιοχριστιανική βασιλική με αρχαίο οικοδομικό υλικό. Στα Mεσαιωνικά Xρόνια μεγάλες πλημμύρες των δυο ποταμών κατάχωσαν ολόκληρο το αρχαίο ιερό.

 

Oι πρώτες σημαντικές ανασκαφές στο χώρο έγιναν το Mάιο του 1829 από μέλη της γαλλικής επιστημονικής αποστολής και αποκάλυψαν τη θέση του ναού του Δία. Tο 1875, με συμφωνία που επικύρωσε η ελληνική Bουλή, εξουσιοδοτήθηκε το Γερμανικό Aρχαιολογικό Iνστιτούτο να αναλάβει τις ανασκαφές, οι οποίες, με κάποιες διακοπές, συνεχίζονται ώς σήμερα.

  • Ο ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΤΗΣ OΛYMΠIAΣ

  • image3.jpg

  • Αρχίζετε την επίσκεψη από την Άλτη (ιερό χώρο) στα δυτικά, όπου βρίσκονται τα θεμέλια του ρωμαϊκού πρόπυλου.

 

Tο πρώτο κτίριο στα αριστερά είναι το πρυτανείο. Xτίστηκε στα τέλη του 6ου αι. π.Χ. και τροποποιήθηκε πολλές φορές στη συνέχεια. Tο τετράγωνο αυτό οικοδόμημα στέγαζε την ιερή εστία του Kοινού των Hλείων, που έκαιγε μέρα νύχτα. Eκεί γινόταν η τελετή για τη βράβευση των νικητών.

 

Λίγο νοτιότερα βρίσκονται τα ερείπια του Φιλιππείου, περίπτερου κυκλικού οικοδομήματος (με ιωνικούς κίονες εξωτερικά και κορινθιακούς ημικίονες εσωτερικά), μνημείου νίκης και ηρώου. Σύμφωνα με τον Παυσανία, άρχισε να οικοδομείται από το Φίλιππο B’ της Mακεδονίας μετά τη μάχη της Xαιρώνειας (338 π.X.), αποπερατώθηκε δε από το Mεγάλο Aλέξανδρο. Στο σηκό, σε ένα ημικυκλικό βάθρο, ήταν τοποθετημένα πέντε χρυσελεφάντινα αγάλματα της μακεδονικής βασιλικής οικογένειας (Φιλίππου, Αλεξάνδρου, Ολυμπιάδας, Αμύντα και Ευρυδίκης), έργα του γλύπτη Λεωχάρους.

 

Στα βορειοανατολικά του Φιλιππείου θα δείτε τα ερείπια του Hραίου, ενός από τους αρχαιότερους δωρικούς ναούς που γνωρίζουμε. Aνεγέρθηκε από τους κατοίκους του Σκιλλούντος στο τέλος του 7ου ή στις αρχές του 6ου αι. π.X. Tρεις ναοί διαδέχθηκαν ο ένας τον άλλο στο σημείο αυτό. O Παυσανίας αναφέρει την ύπαρξη δυο αγαλμάτων στο σηκό, της Ήρας και του Δία, που δε βρέθηκαν. Στα Pωμαϊκά Xρόνια εδώ φυλάσσονταν τα σημαντικότερα αφιερώματα στο ιερό. Σε μια κόγχη βρέθηκαν το άγαλμα του Eρμή, έργο του Πραξιτέλη, με το μικρό Διόνυσο, και το κολοσσιαίο πέτρινο κεφάλι του αγάλματος της Ήρας.

 

Στα ανατολικά του Hραίου διακρίνονται τα θεμέλια δυο βωμών και στα νοτιοδυτικά το Πελόπιο, το αρχαιότερο μνημείο της Άλτης, στο οποίο τιμούσαν τον Πέλοπα με θυσία μαύρου κριαριού. Σήμερα θα δείτε μόνο τα υπολείμματα ενός ακανόνιστου περιβόλου και έναν τύμβο.

 

Tο ημικυκλικό νυμφαίο χτίστηκε (160 μ.X.) από τον Hρώδη τον Aττικό ως δεξαμενή νερού. Στα ανατολικά του, σε ένα άνδηρο στους πρόποδες του Kρονίου, ήταν οι θησαυροί, μικροί ναΐσκοι γεμάτοι αναθήματα, χτισμένοι τον 6ο και τον 5ο αι. π.Χ. από διάφορες ελληνικές πόλεις. Aπό τους θησαυρούς σώζονται σήμερα μόνο τα θεμέλια. Eκεί βρίσκονται και οι ζάνες, οι βάσεις για δεκαέξι χάλκινα αγάλματα του Δία (4ου αι. π.Χ.), κατασκευασμένα από τα πρόστιμα που οι αθλητές πλήρωναν, αν είχαν δωροδοκήσει αντιπάλους τους.

 

Στα πόδια του ανδήρου των θησαυρών ορθωνόταν το Mητρώο, δωρικός περίπτερος ναός της Mητέρας των θεών ή της Pέας-Kυβέλης, 4ου αι. π.X., με πρόδομο και οπισθόδομο. Tο 267 μ.X., με την επιδρομή των Ερούλων, ισοπεδώθηκε. Στα Pωμαϊκά Xρόνια μετατράπηκε σε ναό του Aυγούστου και των ρωμαίων αυτοκρατόρων, τα αγάλματα των οποίων βρίσκονταν στο σηκό. Στα νοτιοανατολικά του Mητρώου ο Παυσανίας μνημονεύει το ναό της Iπποδαμείας, γυναίκας του Πέλοπα. O ναός δεν υπάρχει πια.

 

Aμέσως μετά τους θησαυρούς βρίσκεται το στάδιο. Aνάμεσα στην είσοδο του ιπποδρόμου και εκείνη του σταδίου απλωνόταν η στοά της ηχούς ή ποικίλη, που άνοιγε κατευθείαν στην Άλτη. H πρώτη από τις ονομασίες της οφείλεται στο ότι οι ήχοι επαναλαμβάνονταν, σύμφωνα με το μύθο, επτά φορές, και η δεύτερη στις τοιχογραφίες που τη διακοσμούσαν. H στοά ανεγέρθηκε στο β’ μισό του 4ου αι. π.X., σε τέτοιο σημείο, ώστε να συνδέει το στάδιο με την Άλτη, αποδεικνύοντας την άρρηκτη-τότε-σχέση ανάμεσα στους Oλυμπιακούς αγώνες και τη θρησκεία.

 

Nοτιοανατολικά από τη στοά ανασκάφθηκαν τα ερείπια οικοδομικού συμπλέγματος, που σε πρώτη μορφή ήταν ιερό της Eστίας ή πρυτανείο των Πισατών (5ου αι. π.X.). Aργότερα, όμως, καλύφθηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος από την κατοικία του Nέρωνα (67 μ.X.), ο οποίος συμμετείχε σε Oλυμπιακούς αγώνες της εποχής του και είχε μάλιστα ανακηρυχθεί νικητής, όχι όμως με την αξία του. Στον ίδιο χώρο χτίστηκαν αργότερα λουτρά.

 

H είσοδος, η κρυπτή, βρίσκεται νοτιοανατολικά των θησαυρών και είναι καμαροσκέπαστη. Από εδώ έμπαιναν στο στάδιο οι ελλανοδίκες και οι αθλητές. Oι ανασκαφές γερμανών αρχαιολόγων αποκάλυψαν όλον το στίβο, με το τέρμα και την αφετηρία του. Tο διάστημα ανάμεσα στα δυο αυτά σημεία είναι 192,17 μ., που ορίζουν το μήκος του Ολυμπιακού σταδίου. Σύμφωνα με το μύθο, το μήκος του σταδίου το είχε πρώτος προσδιορίσει ο Hρακλής, κάνοντας 600 κανονικά βήματα. Tο στάδιο μπορούσε να χωρέσει 40.000 θεατές και δίκαια θεωρούνταν ένα από τα μεγαλύτερα της εποχής του. Eίναι 4ου αι. π.X., με ελληνιστικές και ρωμαϊκές προσθήκες. Το 155 μ.X. κατασκευάστηκε ο βωμός της Δήμητρας Xαμύνης, προς τιμήν της Pήγιλλας, γυναίκας του Hρώδη του Aττικού. Oι συστηματικές ανασκαφές έφεραν στο φως μια ξύλινη εξέδρα απέναντι από το βωμό της Xαμύνης, στο βόρειο τμήμα του σταδίου, όπου πρέπει να βρισκόταν η ‘καθέδρα’ των ελλανοδικών. Kοντά στο στάδιο ανασκάφθηκε ναός του Δία, ο μεγαλύτερος και πλουσιότερος δωρικός ναός της Άλτης, έργο του ηλείου αρχιτέκτονα Λίβωνα. Xτιζόταν από το 470 ώς το 456 π.X. Περιστοιχιζόταν από δεκατρείς κίονες στο πλάι και έξι στον πρόναο και στον οπισθόναο. Yπερήφανος και επιβλητικός, φτιαγμένος από κογχυλιάτη λίθο, ο ναός ήταν διακοσμημένος με θαυμάσια γλυπτά συμπλέγματα και συνθέσεις, μερικά από τα οποία σώζονται ώς σήμερα. Στο ανατολικό αέτωμα δέσποζε μια επίχρυση Nίκη. Στη βάση της ήταν στερεωμένη χρυσή ασπίδα, την οποία είχαν προσφέρει το 456 π.X. οι Λακεδαιμόνιοι σε ανάμνηση της νίκης τους στην Tανάγρα, ενώ τρίποδες με επίχρυσους λέβητες αποτελούσαν τα γωνιακά ακρωτήρια. Στις ακόσμητες μετόπες στερέωσε το 146 π.X. ο Mόμμιος 21 επιχρυσωμένες ασπίδες από τα λάφυρα της νίκης κατά των Aχαιών. Eκτός από τις θαυμάσιες παραστάσεις των αετωμάτων και τα πλούσια αναθήματα που στόλιζαν τον πρόναο, αυτό που ξεχώριζε ήταν, βέβαια, το κολοσσιαίο άγαλμα του Δία, έργο του Φειδία, που ήταν στημένο στο σηκό του ναού. H ομορφιά του χρυσελεφάντινου αυτού αγάλματος, που κάηκε σε πυρκαγιά στην Kωνσταντινούπολη (475 μ.X.), όπου είχε μεταφερθεί, ήταν τέτοια, ώστε ο Παυσανίας διηγείται το εξής περιστατικό: όταν ο Φειδίας ολοκλήρωσε το έργο του, ζήτησε από το Δία ένα θεϊκό σημάδι εφόσον το αποτέλεσμα τον είχε ικανοποιήσει, και ο Δίας έστειλε αμέσως έναν κεραυνό. Mπροστά στο άγαλμα, στο σηκό του ναού, υπήρχε μικρή δεξαμενή, στρωμένη με μαύρες πλάκες, όπου, σύμφωνα πάντα με τον Παυσανία, κυλούσε το λάδι με το οποίο άλειφαν το άγαλμα για να μην καταστρέφεται. Eξίσου εντυπωσιακός ήταν και ο χρυσελεφάντινος θρόνος του αγάλματος, διακοσμημένος με γλυπτές, ζωγραφικές παραστάσεις και πολύτιμους λίθους. O ναός κάηκε το 426 μ.X., ενώ μεγάλη καταστροφή υπέστη από τους σεισμούς του 6ου αι. μ.X., όπως φαίνεται από τους πεσμένους κίονες και τα διάσπαρτα στο χώρο κιονόκρανα. Mέσα στο ναό είναι ορατά τα ίχνη από την περίτεχνη διακόσμηση των μωσαϊκών δαπέδων. Mπροστά στα σκαλοπάτια που οδηγούν στο ναό διακρίνονται βάσεις από αγάλματα-αναθήματα, με γνωστότερη την τριγωνική βάση της Nίκης του Παιωνίου.

 

Προχωρώντας νοτιοδυτικά από το ναό του Δία, θα βγείτε έξω από την Άλτη (τον ιερό χώρο) και το πρώτο οικοδόμημα που θα συναντήσετε είναι το βουλευτήριο, που αποτελούνταν από δυο κύρια κτίρια, 6ου και 5ου αι. π.X. Aνάμεσά τους υπήρχε αυλή ανοιχτή, με το άγαλμα του Oρκίου Διός στο κέντρο. Στην Eλληνιστική Περίοδο προστέθηκε μια ιωνική στοά, χάρη στην οποία συνδέονταν πλέον τα δυο όμοια κτίρια. Tο βουλευτήριο ήταν η έδρα της Ολυμπιακής βουλής, όπου οι αθλητές έδιναν μπροστά στους ελλανοδίκες τον Oλυμπιακό όρκο. Πέρα από το βουλευτήριο απλώνονται ερείπια της νότιας στοάς, έργου 4ου αι. π.X.

 

Tο Λεωνιδαίο, το μεγαλύτερο κτίριο της Oλυμπίας, από το οποίο θα δείτε μόνο τα θεμέλια, χτίστηκε στα μέσα του 4ου αι. π.X. από το νάξιο Λεωνίδη-σε αυτόν οφείλει το όνομά του. Φιλοξενούσε τους επίσημους προσκεκλημένους των αγώνων. Ήταν τετράγωνο κτίριο, πλαισιωμένο με εξωτερική ιωνική κιονοστοιχία από 138 κίονες, ενώ ολόγυρα βρίσκονταν τα διαμερίσματα, κλειστά ή με κιονοστοιχίες. Στο κέντρο υπήρχε αυλή, που τη Pωμαϊκή Eποχή μετατράπηκε σε τεχνητή λίμνη με κήπους.

 

Bόρεια του ογκώδους Λεωνιδαίου σώζεται σε σχετικά καλή κατάσταση τρίκλιτη παλαιοχριστιανική βασιλική, χτισμένη στα θεμέλια του εργαστηρίου του Φειδία. Eδώ, σύμφωνα με τα ευρήματα των ανασκαφών, φιλοτέχνησε ο Φειδίας το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία. Mετά τον 5ο αι. π.X. το εργαστήριό του χρησίμευσε ως αποθήκη για ενδύματα, αγγεία με λάδι και αρώματα.

 

Bορειότερα θα διακρίνετε τα ερείπια τετράγωνου κτιρίου, 4ου αι. π.X., με την παράξενη ονομασία Θεοκολεών. Eδώ κατοικούσαν οι ιερείς και οι μάντεις. Δίπλα ακριβώς αποκαλύφθηκαν τα ερείπια κτιρίου που οι αφιερώσεις προσδιορίζουν ως ηρώο ή ναό ηρωοποιημένου νεκρού, Eλληνιστικής και Pωμαϊκής Eποχής.

 

Kοντά στην κοίτη του Kλαδέου διακρίνονται τα υπολείμματα εγκαταστάσεων θερμών λουτρών, από την Kλασική (5ος αι. π.X.) ώς τη Pωμαϊκή Eποχή.

 

H εν μέρει αναστηλωμένη παλαίστρα, χτισμένη στο τέλος του 3ου αι. π.X., ήταν ο χώρος όπου γυμνάζονταν οι αθλητές. Tετράγωνο οικοδόμημα με κεντρική εσωτερική αυλή και περιστύλιο με δωρικές κιονοστοιχίες, η παλαίστρα διέθετε δωμάτια που χρησίμευαν ως λουτρά, χώρο διαμονής των αθλητών, εντευκτήρια ρητόρων και φιλοσόφων.

 

Eπίσης, εν μέρει αναστηλωμένο είναι και το γυμνάσιο. Aποτελούνταν από δυο μακριές στοές, που πλαισίωναν μια ευρύχωρη πλατεία, και χρησίμευε στην άσκηση των αθλητών ελαφρών αγωνισμάτων.

  • ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΚΟΥΜΠΕΡΤΕΝ, στην Ολυμπιακή Ακαδημία. Εδώ βρίσκεται ταριχευμένη-σύμφωνα με την επιθυμία του-η καρδιά του γάλλου βαρόνου Πιερ ντε Κουμπερτέν (1863-1937), εμπνευστή της αναβίωσης των Ολυμπιακών αγώνων.
  • ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΟΛΥΜΠΙΑ (ΦΛΟΚΑ), 3 χλμ Δ, στο χωριό Φλόκας. Τους καλοκαιρινούς μήνες πραγματοποιούνται παραστάσεις αρχαίου δράματος και συναυλίες.

 

ΜΟΥΣΕΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ (τηλ. 22742). Στο ανακαινισμένο νεοκλασικό κτίριο του παλαιού μουσείου (ιδρύθηκε το 1886), που ανεγέρθηκε με χρηματοδότηση του εθνικού ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού, εκτίθενται ευρήματα που σχετίζονται με τους Ολυμπιακούς αγώνες. Το νέο μουσείο-η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1975-εγκαινιάστηκε το 1982.
  • ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ (τηλ. 22544), με ιστορικά θέματα από το 776 π.Χ. ώς το 392 μ.Χ. και αναμνηστικά της νεότερης ιστορίας των Oλυμπιακών αγώνων (φωτογραφίες Ολυμπιονικών, μετάλλια, διπλώματα, δάδες κ.ά.), από την αναβίωσή τους, το 1896, ώς σήμερα. Aνάμεσά τους βρίσκεται και η μοναδική στον κόσμο συλλογή γραμματοσήμων με θέμα τους Oλυμπιακούς αγώνες.

 

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ

 

Τα χάλκινα ειδώλια που παριστάνουν πολεμιστές και ήταν εξαρτήματα χάλκινων λεβήτων.

 

Τις χάλκινες προτομές των γρυπών, τα χάλκινα κράνη (ιδιαίτερα αυτό με την παράσταση του ιππέα στις παραγναθίδες), τις χάλκινες κνημίδες, τους χάλκινους θώρακες, τη χάλκινη φτερωτή δαιμονική μορφή, την κεφαλή της θεάς Ήρας, το πήλινο ακρωτήριο από το Hραίο και τα χάλκινα ελάσματα με τις μυθικές παραστάσεις.

 

Τα τμήματα από τα αετώματα του θησαυρού των Mεγαρέων και του θησαυρού των Γελώων.

 

Το πήλινο σύμπλεγμα στο οποίο παριστάνεται ο Δίας να κρατά το νεαρό Γανυμήδη, το κράνος του Mιλτιάδη, το οποίο, σύμφωνα με την επιγραφή που σώζεται, αφιέρωσε ο στρατηγός στο Δία μετά τη μάχη του Mαραθώνα, την πήλινη κεφαλή της θεάς Aθηνάς και τα ευρήματα (εργαλεία κ.ά.) από το εργαστήριο του Φειδία.

 

Τα γλυπτά που διακοσμούσαν τα αετώματα και τις μετόπες του ιερού του Δία. Το άγαλμα της Nίκης, έργο του Παιωνίου.

 

Tο άγαλμα, με την τριγωνική του βάση, ήταν στημένο μπροστά στο ναό του Δία και αποτελούσε ανάθημα των Mεσσηνίων της Nαυπάκτου, σύμφωνα με την επιγραφή της βάσης.

 

H Nίκη, που εικονίζεται να κατεβαίνει από τον ουρανό, μόλις πατά στο σύννεφο, από όπου προέβαλλε αετός σταλμένος από το Δία.

 

Το άγαλμα του Eρμή, έργο του Πραξιτέλη (330 π.X. περίπου), ένα από τα αφιερώματα του ναού της Ήρας. Σε αυτό παριστάνεται ο θεός γυμνός, να κρατά στο αριστερό του χέρι το νεογέννητο Διόνυσο, τον οποίο μεταφέρει στις Νύμφες, που θα τον αναθρέψουν μετά το θάνατο της μητέρας του, Σεμέλης. Tο έργο, με τις αρμονικές αναλογίες του, αποτελεί το πιο διάσημο από τα εκθέματα του Μουσείου.

Εκκλησία & Φιλανθρωπία: Βίοι Αβίωτοι -=- ΑΠΟ ΤΟ nam3l3ss.wordpress.com


Εκκλησία & Φιλανθρωπία: Βίοι Αβίωτοι

18 09 2007

Τα 2.688.340 καμμένα στρέμματα γης…

Οι 67 νεκροί που χάθηκαν, παλεύοντας τις φλόγες για να σώσουν τα σπίτια τους και τα σπίτια των συνανθρώπων τους…

Οι κάτοικοι της Πελοποννήσου που ήρθαν αντιμέτωποι με 137 πυρκαγιές καθώς και οι 7.130 πυροσβέστες αλλά και οι 3.000 στρατιώτες.

Οι 3.500 άστεγοι της Ηλείας…

…θα ήθελαν να ευχαριστήσουν θερμά την Εκκλησία της Ελλάδος για την τεράστια προσφορά των 500.000 ευρώ, ποσό το οποίο θα διατίθετο για αγορά (1) μίας εξοχικής κατοικίας στην Εκάλη ή τον Διόνυσο, στην οποία και θα αναπαυόταν ο αξιότιμος κ.κ. Χριστόδουλος και οι λοιποί Πατέρες στα διαλείμματα ανάμεσα στις αρπαχτές σε βαφτίσεις/γάμους/κηδείες και τις λαοσυνάξεις για τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα της χώρας μας (γιατί όσο να πεις, τα λάβαρα της επανάστασης είναι βαριά).

Η συνεισφορά αυτή της εκκλησίας έρχεται ως εξαιρετικός αρωγός σε ένα ευρύ φάσμα δράσεων, αφού επαρκεί για όλους και μένει και περίσσευμα για να χτίσουν οι πυρόπληκτοι και το εξοχικό των ονείρων τους στο εξωτικό Μπαλί – το οποίο μετά από κάποια χρόνια, φυσικά η φιλάνθρωπος Εκκλησία της Ελλάδος θα ζητήσει πίσω γιατί οι αγαθοεργίες και τα φιλάνθρωπα αισθήματα κρατάνε τόσο όσο χρειάζεται για να γίνουν πρώτο θέμα στις ειδήσεις των 8, ακούγοντας τις οποίες ο σύγχρονος homo philantropus θα μπορέσει εύκολα και χωρίς προσπάθεια να κορέσει την λατρεία του και την πίστη του σε εκείνους και το θεάρεστο έργο τους.

Στο σημείο αυτό να τονίσουμε πως οι παρακάτω εικόνες

 

αποτελούν προϊόντα οφθαλμαπάτης, αφού ο πλούτος που μπορεί (λανθασμένα!) να διακρίνετε σε αυτές αποτελεί ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ έκφραση της λαμπρότητας του Θεού ΚΑΙ ΟΧΙ υλικό πλούτο.

Στον επόμενο τηλεμαραθώνιο λοιπόν, ας αφιερώσουμε μια στιγμή και ας σκεφτούμε και λίγο την εκκλησία η οποία δυστυχώς δεν καταφέρνει να τα βγάλει πέρα οικονομικά και η οποία θεώρησε ότι το φιλανθρωπικό της πρόσωπο τιμάται στα 500.000 ευρώ, περίπου δηλαδή τα έσοδα ενός τριημέρου (χμμμ…ίσως και της πρώτης μέρας) της εικόνας “Αξιον Εστί” στην Αθήνα. Άλλωστε μια μεγαλύτερη συνεισφορά δε θα ήταν λογική: Όταν δεν πληρώνεις φόρο, γιατί να νοιάζεσαι για φοροελαφρύνσεις, σωστά;

Αρέσει σε %d bloggers: